Αυτοί είμαστε ....

Με την Αλέκα Γράβαρη Πρέκα
Και καλά οι νέοι. Αυτοί, δεν μας ήξεραν, δεν μας έζησαν σ’ άλλους καιρούς. Εμείς, τουλάχιστον, να πεις δεν μας… θυμόμασταν; Δεν μας ξέραμε; Μπα, κρυμμένους μας είχαμε. Κάτω από τουαλέτες με στρας και κρύσταλλα της γνωστής μάρκας -όχι και δωρεάν διαφήμιση- πάνω στις ρόδες των οκτακύλινδρων, δεκαεξαβάλβιδων και δεν ξέρω τι άλλο (άσχετη καθώς είμαι μ’ όλα αυτά). Φάτσα φόρα θαρρούσαμε πως ήμασταν εμείς στις πιστωτικές κάρτες. 

Με ύφη ανάλογα του κοινωνικού, υποθηκευμένου εις διπλούν και τριπλούν «status» (δεν μας κάνει το επίπεδο). Με αέρα κοσμογυρισμένων - Μπαχρέιν, Μαλδίβες, Σεϋχέλλες - για ξεκίνημα στη ζωή ενός ζευγαριού! Υψηλή κοινωνία είναι αυτή, πώς να σε δεχτεί χωρίς ανάκτορο και πισίνα, υποδηλωτικά της οικονομικής σου εμβέλειας! Και καλά να την έχεις. Άμα την πουλάς παραμύθι για φιγούρα; Μια φούσκα, τσαφ και πάρ’ τα κάτω όλα! Τι εν μιά νυχτί, σε δευτερόλεπτα μέσα.

Ανώφελο να δοξάζουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας!

Γράφει η ΒΑΣΙΛΕΙΑ Ι. ΜΙΧΟΥ

*  Ο αυτοθαυμασμός μας κάνει να χωρίσουμε τη λέξη και να σταθούμε με δέος στο θαυμασμό. Γιατί ο θαυμασμός είναι συναίσθημα δυνατό, το οποίο προκαλείται στην ανθρώπινη συνείδηση όταν ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε κάποιο φαινόμενο ή αντικείμενο που τον εντυπωσιάζει. Πάρα πολλές φορές έχουμε μείνει εκστατικοί μπροστά σε φαινόμενο ή πράγμα κι έχουμε μείνει σύξυλοι μόνο και μόνο από θαυμασμό. Ένα φαράγγι μας εντυπωσιάζει, κι ένα απλό ταπεινό λουλουδάκι το ίδιο, το μεν πρώτο με τη δύναμή του, το άλλο με τη λεπτότητά του.
Ο άνθρωπος καταλαμβάνεται από έκπληξη ή απορία και αισθάνεται την ανάγκη να το δει από κοντά, να το περιεργαστεί και να το εξετάσει για να βρει τι ήταν αυτό που το προκάλεσε, να το εξηγήσει και να το γνωρίσει τελικά. Να τι λέει ο Πλάτων: «είναι αποκλειστικώς ίδιον φιλοσόφου το συναίσθημα τούτο, ο θαυμασμός. Όντως δε, δεν υπάρχει άλλη αρχή φιλοσοφίας από το συναίσθημα αυτό».

Έθνος σε αυτοχειρία ...

Πέρα από κάθε αμφιβολία αυτή τη δεδομένη στιγμή στην Ελλάδα λαμβάνει χώρα μια συντελεσμένη καταστροφή. Μια καταστροφή της οποίας τραγικότερη έκφραση της δεν είναι ούτε η ανεργία, ούτε η διάλυση του βιοτικού επιπέδου, ούτε η δραματική επιδείνωση του βίου μας, ούτε η φορολογική επιδρομή εις βάρος των αδυνάμων Ελλήνων.

Η τραγικότητα της Ελλάδας του «μνημονίου» είναι ταυτόχρονα και το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης πορείας πάνω στην τροχιά του ηδονικού τσοχατζοπουλικού προτύπου. Μιας πορείας η οποία μετάλλαξε ένα λαό περήφανο, γεμάτο λεβεντιά, φιλότιμο και παλικαριά, σε μια μάζα τηλεθεατών, δανειοληπτών, καταναλωτών. Αποτέλεσμα; Καθημερινά παρακολουθούμε αποσβολωμένοι συνανθρώπους μας να αυτοκτονούν.

Χάνουμε τους φίλους μας στην Ευρώπη, τονίζουν Eλληνες ευρωβουλευτές ...

Το κλίμα στην Ευρώπη επιδεινώνεται δραματικά έναντι της Ελλάδας, λόγω της έλλειψης πολιτικής συναίνεσης και σχεδιασμού και θα είναι ολέθριο, τώρα που η Ευρώπη αρχίζει να αλλάζει, η Ελλάδα να βρεθεί εκτός παιχνιδιού, επισημάνθηκε από Έλληνες ευρωβουλευτές, σε εκδήλωση για την «ελληνική κρίση και την ευρωπαϊκή διάσταση».
Στην εκδήλωση που οργάνωσε ο ευρωβουλευτής του κόμματος των Οικολόγων Πράσινων Νίκος Χρυσόγελος και μίλησαν η αντιπρόεδρος του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ 'Αννυ Ποδηματά και ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κουμουτσάκος, υπογραμμίστηκαν οι ευρωπαϊκές καθυστερήσεις, τα λάθη και οι εμμονές -κυρίως της Γερμανίας- αλλά και οι ελληνικές ευθύνες, που συνίστανται τόσο στην έλλειψη συναίνεσης, όσο στον καταγγελτικό λόγο, αντί του διαλόγου και της τεκμηριωμένης αντιπαράθεσης.

Η έννοια της ύπαρξης και της ελευθερίας στον υπαρξισμό [Σαρτρ και Καμύ]

Υπαρξισμός είναι η φιλοσοφική θεωρία που έχει ως κέντρο μελέτης την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι υπαρξικοί φιλόσοφοι διαχωρίζουν τη θέση τους απέναντι στην παραδοσιακή φιλοσοφία. Για αυτούς η παραδοσιακή φιλοσοφία που ξεκίνησε με τους προσωκρατικούς και ολοκληρώθηκε με τη φιλοσοφία του Χέγκελ έχει ξεπεραστεί. Επικεντρώθηκαν στην αναζήτηση της ουσίας ταυτίζοντας την με την ύπαρξη. Οι παραδοσιακοί φιλόσοφοι προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν την ουσία την έννοια του πράγματος .Αντιλαμβανόμενοι την έννοια του πράγματος μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν την ύπαρξη του. Η έννοια του ανθρώπου περιλαμβάνει μέσα της την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι υπαρξικοί φιλόσοφοι διαχώρισαν την ανθρώπινη ύπαρξη από την έννοια. Δεν επιχείρησαν να την ερμηνεύσουν με βάση την ουσία της .Δεν είναι δυνατόν να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξη μας μέσα από τον γενικό ορισμό της ουσίας του ανθρώπου. 

Η φωνή της συνείδησης

Ένα μεγάλο μυστικό της πνευματικής εξέλιξης του ανθρώπου είναι να ακολουθεί την δική του φωνή της συνείδησης. Να ενεργεί σύμφωνα με τις δικές της τάσεις και προτιμήσεις, που είναι πάντοτε ό,τι καλύτερο υπάρχει για μας. Να ενεργούμε σε συμφωνία και σε συντονισμό με τον ανώτερό μας εαυτό και όχι σύμφωνα με το θέλουν οι άλλοι για μας. Να είμαστε δηλαδή ο εαυτός μας. Αυτό το οποίο συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι η φωνή της συνείδησής μας είναι η φωνή του πραγματικού και ανώτερου εαυτού μας. Φωνή της συνείδησης ίσον φωνή του ανώτερου εαυτού μας. Αν καταφέρουμε να την ακούσουμε θα ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τα εσωτερικά δεσμά και θα απαλλαγούμε από τις εξωτερικές και τις κατώτερες επήρειες που υπάρχουν μέσα μας. Το να ακούμε την φωνή της συνείδησής μας και να εναρμονιζόμαστε με αυτή είναι μια τέχνη, η οποία απαιτεί μεγάλη διάκριση και προετοιμασία, διότι έχουμε να κάνουμε με μια πηγή ανώτερων δονήσεων που βρίσκεται μέσα μας και η επικοινωνία μαζί της θα αυξήσει την «συχνότητά» μας. Ας δούμε λεπτομερώς ορισμένους παράγοντες που πρέπει να λάβουμε υπ΄ όψη στην προετοιμασία μας.

Παιδί και τηλεόραση ...

-24grammata.com- εκπαίδευση

γράφει η Κεφάλα Μαριάντζελα

Όπως ήδη γνωρίζουμε, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πάντα αποτελούσαν ένα από τα κύρια ζητήματα συζήτησης και ανταλλαγής απόψεων.  Με τη σύγχρονη μορφή και λειτουργία τους αποτελούν έναν από τους κύριους διαμορφωτές της προσωπικότητας των παιδιών, αφού ασκούν καταλυτικό ρόλο στη διαπαιδαγώγησή τους και συμβάλλουν στη γνωστική τους ανάπτυξη.  Στη σύγχρονη εποχή έχουν ακουστεί πολλές αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με το ρόλο που ασκούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή τον ρόλο που θα έπρεπε να ασκούν για να συμβάλλουν θετικά στην ανάπτυξη του παιδιού.

KΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ: “ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΑΤΟΜΑ” ...

Εποχή κρίσης και τα σημάδια γνώριμα. Τα κόμματα της εξουσίας καταποντίζονται, ΜΜΕ κατηγορούνται για μισθωμένη εξυπηρέτηση τραπεζικών συμφερόντων, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς ελαχιστοποιείται, η ανεργία εκτοξεύεται, τα φαινόμενα βίας τείνουν να γίνουν ανεξέλεγκτα.

Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη αλλά το αν αυτή θα γίνει με ένα βήμα μπροστά ή με ένα βήμα πίσω εξαρτάται από τη στάση του καθενός από εμάς.
Κανείς δεν είναι τόσο αδύναμος για να μην έχει επίπτωση η τελική στάση που θα πάρει.

Οχι άλλους Παρθενώνες ...

ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΝΑΝΟΥ (agelioforos gr)

Κι αν κάποτε γίνει το θαύμα και καταφέρουμε να απομακρυνθούμε ως χώρα από τον γκρεμό, τι θ' απογίνουν οι «βάρβαροι» χωρίς εμάς; Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο το ελληνικό πρόβλημα έχει γίνει «μία κάποια λύση» στην καθημερινότητα των ξένων ΜΜΕ. Αγγλοι, Γάλλοι και Γερμανοί δημοσιογράφοι ξεκοκαλίζουν τα λεξικά για να εντοπίσουν την ελληνικής προέλευσης λέξη που θα κάνει τον τίτλο της ημέρας. Κι αν δεν τη βρουν, προσπαθούν να επινοήσουν μία σύνθετη λέξη που να υποδηλώνει ελληνικό θέμα. Από το «Chaos» και το «Krisis», περάσαμε στο πρόσφατο «Grexit» κι είναι τόσο έντονο πια αυτό το κυνήγι λέξεων που συζητείται και η εισαγωγή ενός νέου όρου για να το περιγράψει: «Gretymology».

Παρασυρμένη από την ελληνοφρένεια, η εφημερίδα «Γκάρντιαν» την έκανε χτες τη στραβή. Δημοσίευσε στο πρωτοσέλιδο τετράστηλη φωτογραφία του Ερεχθείου, γράφοντας στη λεζάντα ότι πρόκειται για τον...

Γιατί κοινή η ανάσταση (Eίναι χαρά, έκπληξη και συναρπαγή η έναντι ετερότητα)...

Tου Χρῆστου Γιανναρᾶ

-

Yπάρχουμε, όχι επειδή το επιλέξαμε, δεν αποφασίσαμε εμείς, ελεύθερα, να ύπαρχουμε. Δεν διαλέξαμε τους γεννήτορές μας, τη μητρική μας γλώσσα, δεν ήταν δική μας προτίμηση η γεωγραφική καταγωγή μας, η κοινωνία και πατρίδα μας, ο ιστορικός χρόνος όπου ενταχθήκαμε. Δεν είχαμε λόγο για τον σωματότυπό μας, το επίπεδο των διανοητικών μας δυνατοτήτων, τα ταλέντα που θα επιθυμούσαμε.

Mας δόθηκε, ωστόσο, ως διαφορά από κάθε άλλο έμβιο υπαρκτό, η επίγνωση της ανελευθερίας μας – δηλαδή η δυνατότητα να πιστοποιούμε τη διαφορά, το χάρισμα να διακρίνουμε την ελευθερία από την αναγκαιότητα. Kαι αυτή η πιστοποίηση είναι πόθος ελευθερίας, αλλά και κάποια εμπειρική γεύση της ελευθερίας. Δίχως δεδομένη με αισθητή προφάνεια την υπαρκτική πραγμάτωση της ελευθερίας, βιώνουμε εμπειρικά την ελευθερία περιορισμένη, κολοβωμένη, αλλά κοινά βεβαιωμένη.