ΔΙΖΩΝΙΚΗ ή ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ; ΤΟ ΨΕΥΔΟΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ''ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ'' ΣΧΟΛΗΣ ...

του Πανίκου Ελευθερίου *(ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.)

Ευχηθήκαμε, γιοτάζοντας και φέτος το Πάσχα, να έρθει σύντομα η μέρα της Ανάστασης και για την Κύπρο και για το Ελληνικό Έθνος, στο σύνολό του. Ευχηθήκαμε δηλαδή, μετά από την περίοδο των παθών, την σταύρωση και τον θάνατο (διότι αυτό ουσιαστικά βιώνουμε ως Κύπρος και ως Έθνος), να έρθει η "Εθνική Ανάσταση" και η αναπτέρωση της ελπίδας για την τελική λύτρωση.

Δεν υπερβάλλουμε, αν αναλογιστούμε α) το τσουνάμι της επικείμενης χρεωκοπίας της Εθνικής Οικονομίας, που σαρώνει τα πάντα στο διάβα του, (συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας για διαφύλαξη των Εθνικών συμφερόντων) και β) στην Κύπρο, τα κακά που έχουν επισωρευθεί (κυρίως στο Κυπριακό) λόγω της χειρότερης διακυβέρνηση που γνώρισε ο τόπος.

Τοπικά έθιμα του Πάσχα των Ελλήνων: Πάσχα με τους «μπότηδες» στην Κέρκυρα ...

Οι επιτάφιοι της Μ. Παρασκευής και το έθιμο των μπότηδων της πρώτης Ανάστασης το Μ. Σάββατο, εντυπωσίασαν και φέτος δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες της Κέρκυρας.

Το έθιμο των κανατιών

Πρώτη Ανάσταση στην Κέρκυρα, Μ. Σάββατο ώρα 11:00.

Το έθιμο των «μπότηδων» (το σπάσιμο των κανατιών). Οι Φιλαρμονικές παιανίζουν εύθυμα για τη χαρμόσυνη είδηση.

Γιατί κοινή η ανάσταση (Eίναι χαρά, έκπληξη και συναρπαγή η έναντι ετερότητα)...

Tου Χρῆστου Γιανναρᾶ

-

Yπάρχουμε, όχι επειδή το επιλέξαμε, δεν αποφασίσαμε εμείς, ελεύθερα, να ύπαρχουμε. Δεν διαλέξαμε τους γεννήτορές μας, τη μητρική μας γλώσσα, δεν ήταν δική μας προτίμηση η γεωγραφική καταγωγή μας, η κοινωνία και πατρίδα μας, ο ιστορικός χρόνος όπου ενταχθήκαμε. Δεν είχαμε λόγο για τον σωματότυπό μας, το επίπεδο των διανοητικών μας δυνατοτήτων, τα ταλέντα που θα επιθυμούσαμε.

Mας δόθηκε, ωστόσο, ως διαφορά από κάθε άλλο έμβιο υπαρκτό, η επίγνωση της ανελευθερίας μας – δηλαδή η δυνατότητα να πιστοποιούμε τη διαφορά, το χάρισμα να διακρίνουμε την ελευθερία από την αναγκαιότητα. Kαι αυτή η πιστοποίηση είναι πόθος ελευθερίας, αλλά και κάποια εμπειρική γεύση της ελευθερίας. Δίχως δεδομένη με αισθητή προφάνεια την υπαρκτική πραγμάτωση της ελευθερίας, βιώνουμε εμπειρικά την ελευθερία περιορισμένη, κολοβωμένη, αλλά κοινά βεβαιωμένη.

Ανάσταση για την Ελλάδα ....

Από περσινό αρθρο του Δημήτρη Γαρούφα*

Καταφεύγω για πολλοστή φορά στον Θουκυδίδη που περιγράφοντας το  πως κατέλαβαν το 422 π.χ.οι Σπαρτιάτες την αρχαία Αμφίπολη γράφει ότι: 

«οι άνθρωποι συνηθίζουν να εμπιστεύονται εις την απερίσκεπτο ελπίδα εκείνο που επιθυμούν και να αποκρούουν δι αυθαιρέτου συλλογισμού εκείνο που αποστέργουν..»

Αυτή η ρήση εκφράζει πλήρως  την πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών που άσκησαν εξουσία τις τελευταίες δεκαετίες. Υπερχρέωσαν ασυλλόγιστα τη χώρα και σπατάλησαν για καταναλωτικούς σκοπούς τα κονδύλια της Ε.Ε προσδοκώντας ότι κάποιος από μηχανής θεός θα έσωζε τη χώρα…

Επειδή εμείς είμαστε υπερήφανοι για τους προγόνους μας, γνωρίζουμε τι είναι ελληνικότητα όχι σαν «ορισμός» αλλά ως μίμηση «των εκείνων πράξεων» ....

«Νέα Αγροτική Πολιτική του Λένιν, ή το Πρόγραμμα Εκβιομηχάνισης του Στάλιν;»
(Γιανναράς) [1]
ή
«τον σκοτωμένο τι τιμή να τον ξανασκοτώσεις»

Κατά τα γνωστά ηθικίστικα-απολίτικα του Φαναριώτη και μόνιμου αρθρογράφου του Αλαφούζου κυρίου Γιανναρά.
Αφού σε άλλα άρθρα του κατατροπώνει το «Νεοελληνικό Κρατίδιο», που ήταν «καταγωγικά αφελληνισμένο» καταλήγει ότι «αντίστασή μας είναι μόνο η «υπαρξιακή»: αλλαγή προσωπικής στάσης απέναντι στη μοίρα να γεννηθούμε Έλληνες.»
Άλλη μια συμβουλή μίσους στο κακό (;) έθνος γενικότερα (που κατά την άποψη του κυρίου Γιανναρά δεν έλκει από την Ελληνική Αρχαιότητα), και ειδικότερα στο Ελληνικό Έθνος.
Η « ΄΄υπαρξιακή΄΄ αλλαγή» είναι μια ηθκίστικη συμβουλή ιδιώτευσης, συνώνυμη με τις οδηγίες διαφόρων σεχτών –κυρίως ινδουιστικής προέλευσης- που προτείνουν ατέρμονες τεχνικές «αυτοβελτίωσης».
Το ελληνικό κοσμοείδωλο και οι Έλληνες πρόγονοί μας (μυθικοί και ιστορικοί) απορρίπτουν κατηγορηματικά τον ηθικισμό: Ο Ηρακλής παρόλο που σκότωσε τα παιδιά του δικαιώθηκε ως ημίθεος. Η Γραφή εξαίρει τον Τελώνη, τον Ληστή και την Πόρνη. Και τέλος οι Επαναστάτες του 1821 με το προτεσταντικό σύστημα ηθικής θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, και να απαξιωθούν σαν: «μισθοφόροι, αργυραμοιβοί, νόθοι, γυναικάδες, βωμολόχοι…».

• Αυτοί οι Έλληνες άγιασαν μέσα από τον αγώνα και όχι από την «αυτοβελτίωση».

Αυτή την απλή προϋπόθεση δεν μπορεί να την εννοήσει, βέβαια, κάποιος συστηματικά απών από κάθε αγώνα του λαού μας και ιδεολογικά εχθρικός σε κάθε συλλογικό – άρα και στο έθνος που είναι το υπέρτερο συλλογικό.

• Επειδή εμείς είμαστε υπερήφανοι για τους προγόνους μας, γνωρίζουμε τι είναι ελληνικότητα όχι σαν «ορισμός» αλλά ως μίμηση «των εκείνων πράξεων»: του Καραϊσκάκη, του Κολοκοτρώνη, του Κανάρη, του Μακρυγιάννη, του Βελουχιώτη, του Ζέρβα, του Πέτρουλα, του Παναγούλη…

• Δικό μας το Έθνος (με την Αριστερά και την Δεξιά του, εξ ίσου τιμημένες, όταν συμμετέχουν στους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες και κυρίως όταν απωθούν τους ξένους επυλίδες και τις «γυάλινες χάντρες τους»

• • δικές μας και οι «αμαρτίες» (συλλογικές ή ατομικές), αναπόφευκτες άλλωστε σύμφωνα με την έννοια της Πτώσης, που διαπερνά τη χριστιανική και ελληνική αντίληψη

• • δική μας τέλος και η Ανάσταση που ακολουθεί την Πτώση!

Σχολιαστής στο "Aντίσταση στην ψυχική καταστροφή"

--------
[1] Oι θαυμαστές του αχαλίνωτου καπιταλισμού ταυτίζονται απροκάλυπτα με τους θιασώτες των «οραμάτων» της κάποτε σταλινικής μονοτροπίας. Tο (αφελές ή αμειβόμενο) θάμβος για την υπέρτατη αυθεντία ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης» κρατών και κοινωνιών, καταδίκης λαών στο κάτεργο της πείνας και του απελπισμού, εξομοιώνεται απολύτως με τις παραισθησιογόνες ιδεοληψίες της Παπαρήγα και του Tσίπρα. Tι διαφέρουν οι σημερινές «θεραπείες σοκ» μεθοδικά οργανωμένες σε αόρατα κέντρα αποφάσεων των «αγορών», από τις μεθοδικές σφαγές εκατομμυρίων γκουλάκων προκειμένου να εφαρμοστεί η Nέα Aγροτική Πολιτική του Λένιν, ή το Πρόγραμμα Eκβιομηχάνισης του Στάλιν;.....