«Η γνώση μας κάνει υπερήφανους, η σοφία ταπεινούς» Κλεόβουλος (Ο Ρόδιος) ....

Γράφει ο  Άγγελος Ζαγοριανός

-

Κάποτε στον τόπο που ζούμε υπήρχαν οι σοφοί. Ήταν άνθρωποι με γνώσεις, ευρύτητα πνεύματος, οξυδέρκεια, ευστροφία, άνθρωποι που μπορούσαν να κρίνουν, να διακρίνουν, να συσχετίσουν, να συνθέσουν και να αναλύσουν. Εκείνο που τους χαρακτήριζε, ήταν το ότι γνώριζαν τον εαυτό τους και αντιλαμβανόταν άμεσα τη λειτουργία του ανθρώπου σε σχέση με την κοινωνία και το περιβάλλον.

Τη σοφία τη διαδέχτηκε η γνώση. Οι δάσκαλοι αντικατέστησαν τους σοφούς και η γνώση έγινε το ζητούμενο του ανθρώπου και της κοινωνίας. Η διαδικασία απόκτησης γνώσεων ονομάστηκε μάθηση και αποτελούσε χαρακτηριστικό της πολιτείας* (με την έννοια της συντεταγμένης ομάδας ανθρώπων).

Ενενήντα τέσσερα χρόνια από τη γέννηση του Μανόλη Ανδρόνικου. -"Η γνώση του ιστορικού παρελθόντος αποτελεί πρωταρχικό στοιχείο εθνικής αυτογνωσίας, και τον κύριο και καίριο παράγοντα για την επιβίωση ενός λαού"...

Όταν το 1977 ο αρχαιολόγος Μανόλης Ανδρόνικος ανέσκαψε στη Βεργίνα της Βέροιας έναν ασύλητο τάφο και μια χρυσή λάρνακα με ανθρώπινα οστά, και ισχυρίστηκε πως ανήκαν στον βασιλιά Φίλιππο Β’ της Μακεδονίας, ίσως να μην μπορούσε να φανταστεί πως η ανακάλυψή του θα θεωρείτο η σημαντικότερη της ελληνικής αρχαιολογίας τον 20όν αιώνα. Πολύ σύντομα αποδείχτηκε πως τα ευρήματά του ήρθαν στο φως την κατάλληλη στιγμή, για να δώσουν άλλη μια αποστομωτική απάντηση στους Σκοπιανούς παραχαράκτες της ιστορίας, οι οποίοι ήδη προέβαλλαν ρητές διεκδικήσεις στη γη και στο ιερό όνομα της Μακεδονίας. 

Αυτοί είμαστε ....

Με την Αλέκα Γράβαρη Πρέκα
Και καλά οι νέοι. Αυτοί, δεν μας ήξεραν, δεν μας έζησαν σ’ άλλους καιρούς. Εμείς, τουλάχιστον, να πεις δεν μας… θυμόμασταν; Δεν μας ξέραμε; Μπα, κρυμμένους μας είχαμε. Κάτω από τουαλέτες με στρας και κρύσταλλα της γνωστής μάρκας -όχι και δωρεάν διαφήμιση- πάνω στις ρόδες των οκτακύλινδρων, δεκαεξαβάλβιδων και δεν ξέρω τι άλλο (άσχετη καθώς είμαι μ’ όλα αυτά). Φάτσα φόρα θαρρούσαμε πως ήμασταν εμείς στις πιστωτικές κάρτες. 

Με ύφη ανάλογα του κοινωνικού, υποθηκευμένου εις διπλούν και τριπλούν «status» (δεν μας κάνει το επίπεδο). Με αέρα κοσμογυρισμένων - Μπαχρέιν, Μαλδίβες, Σεϋχέλλες - για ξεκίνημα στη ζωή ενός ζευγαριού! Υψηλή κοινωνία είναι αυτή, πώς να σε δεχτεί χωρίς ανάκτορο και πισίνα, υποδηλωτικά της οικονομικής σου εμβέλειας! Και καλά να την έχεις. Άμα την πουλάς παραμύθι για φιγούρα; Μια φούσκα, τσαφ και πάρ’ τα κάτω όλα! Τι εν μιά νυχτί, σε δευτερόλεπτα μέσα.

«Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα επί Κατοχής»: Πρόσκληση (5 Δεκεμβρίου 2012)

Την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012 και ώρα 19.00

ο Σύλλογος Κρητών Αιγάλεω

(τηλ. 210-56.97.566, φορ. 6932-613.350)

οργανώνει ομιλία του Γ. Λεκάκη με θέμα

«Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα επί Κατοχής»

Ο συγγραφέας κ. Γιώργος Λεκάκης (www.lekakis.com) μιλάει για το βιβλίο του "Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα επι Κατοχής" (VIDEO)

Ο συγγραφέας κ. Γιώργος Λεκάκης (www.lekakis.com) μιλάει για το βιβλίο του "Αρχαιοκαπηλίες των Γερμανών στην Ελλάδα επι Κατοχής" και τονίζει πως όλοι πρέπει να ασχοληθούμε με την Ελλάδα, γιατί μας χρωστάνε οι πάντες, ενώ εμείς σε κανέναν. Υποστηρίζει πως οι Γερμανοί δεν δικαιούνται να μιλούν για την Ελλάδα, και πως όλοι οι Ευρωπαίοι γεννιούνται με κόμπλεξ, γιατί δεν έχουν αρχαίο πολιτισμό, όπως εμείς. Είναι αισιόδοξος και πιστεύει πως υπάρχει σωτηρία με την παιδεία και την αυτογνωσία. Πρέπει οι γονείς υποχρεωτικά να ανοίξουν τα μυαλά των παιδιών τους, και οι δάσκαλοι να αγαπήσουν επί τέλους το λειτούργημά τους, γιατί αυτό που χάσαμε μπορούμε να το βρούμε μόνον εάν γυρίσουμε στην αρχαία κλασική παιδεία και στους αρχαίους Έλληνες.

Η έννοια της ύπαρξης και της ελευθερίας στον υπαρξισμό [Σαρτρ και Καμύ]

Υπαρξισμός είναι η φιλοσοφική θεωρία που έχει ως κέντρο μελέτης την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι υπαρξικοί φιλόσοφοι διαχωρίζουν τη θέση τους απέναντι στην παραδοσιακή φιλοσοφία. Για αυτούς η παραδοσιακή φιλοσοφία που ξεκίνησε με τους προσωκρατικούς και ολοκληρώθηκε με τη φιλοσοφία του Χέγκελ έχει ξεπεραστεί. Επικεντρώθηκαν στην αναζήτηση της ουσίας ταυτίζοντας την με την ύπαρξη. Οι παραδοσιακοί φιλόσοφοι προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν την ουσία την έννοια του πράγματος .Αντιλαμβανόμενοι την έννοια του πράγματος μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν την ύπαρξη του. Η έννοια του ανθρώπου περιλαμβάνει μέσα της την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι υπαρξικοί φιλόσοφοι διαχώρισαν την ανθρώπινη ύπαρξη από την έννοια. Δεν επιχείρησαν να την ερμηνεύσουν με βάση την ουσία της .Δεν είναι δυνατόν να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξη μας μέσα από τον γενικό ορισμό της ουσίας του ανθρώπου. 

Η φωνή της συνείδησης

Ένα μεγάλο μυστικό της πνευματικής εξέλιξης του ανθρώπου είναι να ακολουθεί την δική του φωνή της συνείδησης. Να ενεργεί σύμφωνα με τις δικές της τάσεις και προτιμήσεις, που είναι πάντοτε ό,τι καλύτερο υπάρχει για μας. Να ενεργούμε σε συμφωνία και σε συντονισμό με τον ανώτερό μας εαυτό και όχι σύμφωνα με το θέλουν οι άλλοι για μας. Να είμαστε δηλαδή ο εαυτός μας. Αυτό το οποίο συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι η φωνή της συνείδησής μας είναι η φωνή του πραγματικού και ανώτερου εαυτού μας. Φωνή της συνείδησης ίσον φωνή του ανώτερου εαυτού μας. Αν καταφέρουμε να την ακούσουμε θα ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τα εσωτερικά δεσμά και θα απαλλαγούμε από τις εξωτερικές και τις κατώτερες επήρειες που υπάρχουν μέσα μας. Το να ακούμε την φωνή της συνείδησής μας και να εναρμονιζόμαστε με αυτή είναι μια τέχνη, η οποία απαιτεί μεγάλη διάκριση και προετοιμασία, διότι έχουμε να κάνουμε με μια πηγή ανώτερων δονήσεων που βρίσκεται μέσα μας και η επικοινωνία μαζί της θα αυξήσει την «συχνότητά» μας. Ας δούμε λεπτομερώς ορισμένους παράγοντες που πρέπει να λάβουμε υπ΄ όψη στην προετοιμασία μας.

Ανάσταση για την Ελλάδα ....

Από περσινό αρθρο του Δημήτρη Γαρούφα*

Καταφεύγω για πολλοστή φορά στον Θουκυδίδη που περιγράφοντας το  πως κατέλαβαν το 422 π.χ.οι Σπαρτιάτες την αρχαία Αμφίπολη γράφει ότι: 

«οι άνθρωποι συνηθίζουν να εμπιστεύονται εις την απερίσκεπτο ελπίδα εκείνο που επιθυμούν και να αποκρούουν δι αυθαιρέτου συλλογισμού εκείνο που αποστέργουν..»

Αυτή η ρήση εκφράζει πλήρως  την πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών που άσκησαν εξουσία τις τελευταίες δεκαετίες. Υπερχρέωσαν ασυλλόγιστα τη χώρα και σπατάλησαν για καταναλωτικούς σκοπούς τα κονδύλια της Ε.Ε προσδοκώντας ότι κάποιος από μηχανής θεός θα έσωζε τη χώρα…

Εκλογίκευση της επετείου και της ψήφου ....

Tου Χρῆστου Γιανναρᾶ

-

Γιατί συνεχίζουν οι κυβερνήσεις του "Eλλαδιστάν" να εορτάζουν «εθνικές επετείους»; Γιατί οι παρελάσεις, οι δοξολογίες, τα κενορρήμονα διαγγέλματα; Tα δύο κόμματα, που κυβερνούν από το ’74 ώς σήμερα τη χώρα, έχουν περίτρανα αποδείξει την περιφρόνηση και τη χλεύη τους για όλα, μα όλα όσα συμβολίζουν ή θυμίζουν η 25η Mαρτίου και η 28η Oκτωβρίου. Ψέματα;

Tην ελευθερία, για την οποία τότε, στα γεγονότα που τιμώνται με τις επετείους, δεκάδες χιλιάδων Eλλήνων θυσίασαν όχι εισοδήματα ή δικαιώματα αλλά τη ζωή τους, αυτή την ελευθερία τη βγαλμένη, κυριολεκτικά, από τα κόκαλα των Eλλήνων τα ιερά, την πούλησαν, ωμά και χυδαία, οι πολιτικοί στους διεθνείς τοκογλύφους. Yπέταξαν την πατρίδα στον ζυγό εξωφρενικού χρέους, μόνο για να συντηρούν το πελατειακό κράτος της ρεμούλας, της μανιασμένης ψηφοθηρίας, της ασύδοτης αδικίας και λωποδυσίας. Tιμούν δήθεν τους αγώνες για ελευθερία οι αυτουργοί ομολογημένης απεμπόλησης της εθνικής κυριαρχίας. Aυτοί που αλυσόδεσαν χεροπόδαρα παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα και τρισέγγονα σε σκλαβιά ανυπόφορη τερατώδους δανεισμού, καταδίκη λιμοκτονίας, ατίμωσης στο διηνεκές του ελληνικού ονόματος.

Tο 1821 ακόμα προκαλεί εμφυλίους! ....

Το παρακάτω κείμενο το είχα γράψει (Ένα blog του Βλάση Αγτζίδη) πριν από ένα περίπου χρόνο για την εφημερίδα “Δρόμος”, χωρίς τελικά να δημοσιευτεί. Βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο σχόλιο που είχα κάνει με αφορμή την εκπομπή του Σκάι. 

«H Ελλάδα έγινε η πηγή έμπνευσης του διεθνούς φιλελευθερισμού και ο φιλελληνισμός… στη συσπείρωση της ευρωπαϊκής Αριστεράς στη δεκαετία του 1820, έπαιξε ρόλο ανάλογο με αυτόν που θα έπαιζε στο τέλος της δεκαετίας του 1930 η υποστήριξη στην Ισπανική Δημοκρατία»

Eric Hobsbawm, H Εποχή των επαναστάσεων 1789 – 1848

 -------------------------

Η παραγωγή του Σκάι για το 1821 έχει ήδη προκαλέσει μια πρωτοφανή ιδεολογική συζήτηση, έχει υποκινήσει εντυπωσιακές εντάσεις και έχει μετατρέψει όλους τους Έλληνες σε ιστορικούς. Για άλλη μια φορά διαμορφώθηκε ένα κλίμα που λίγο απέχει από το να χαρακτηριστεί κλίμα εμφυλίου πολέμου. Απ’ ότι φαίνεται ο εμφύλιος σπαραγμός, που συνδέεται αδιάσπαστα με εκείνες τις ιστορικές διεργασίες που συνέβησαν πριν από 190 χρόνια, ακολουθεί απερίσπαστος την όποια συζήτηση για το ίδιο το γεγονός. 

Η συμβολική ημερομηνία της 25ης Μαρτίου, το «κρυφό σχολειό», τα ατυχή ευφυολογήματα, αναδείχθηκαν σε πρώτιστα ζητήματα στη δημόσια συζήτηση. Το κύριο χαρακτηριστικό της πλειονότητας των όσων ασκούν κριτική είναι ο επιφανειακός φανατικός λόγος, που αναδεικνύει κάποιο στοιχείο που θεωρήθηκε ότι «προσβάλλει το έθνος.» Αυτό που λείπει παντελώς από τη δημόσια συζήτηση είναι ο ψύχραιμος λόγος για τα θετικά και τα αρνητικά της προσέγγισης. Επί της ουσία, η συγκεκριμένη σειρά έδωσε την αφορμή να διατυπωθεί για άλλη μια φορά η αυθαίρετη παραδοχή ότι ο κόσμος μας είναι ασπρόμαυρος, ότι μοιράζεται απ’ τους κακούς και τους καλούς. 

Έτσι ξαφνικά, ακόμα και οι απολογητές των μεγαλύτερων εθνικών προδοσιών που συνέβησαν ποτέ στην ελληνική ιστορία όπως  η Μικρασιατική Καταστροφή, το ξεπούλημα των Κωσταντινουπολιτών και των Ποντίων της ΕΣΣΔ και η Κυπριακή Προδοσία, θα καθαρθούν αντιπαρατιθέμενοι στους νέους δαίμονες του «εθνοαποδομιτισμού» και του «νεοοθωμανισμού». Γι άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι η άκριτη και ανορθολογική απόρριψη των σταθερών αυτής της κοινωνίας, μαζί με την επίσης απόπειρα αυθαίρετης κατασκευής ενός νέου ανθρώπινου χυλού χωρίς εθνική ταυτότητα και παρελθόν, ενισχύει ακριβώς τον «εθνολαϊκιστικό» ανορθολογικό αντίπαλο. Δυστυχώς για άλλη μια φορά η ψύχραιμη συζήτηση, η επιστημονική διαπραγμάτευση μεγάλων ζητημάτων και η κοινή λογική έχουν αποδράσει από τη «μικρά πλην έντιμο» πατρίδα μας.  

Η Επανάσταση του 1821 υπήρξε ένα μεγαλειώδες γεγονός, που τη σπουδαιότητά της κανείς δεν τόλμησε να  αμφισβητήσει. Ιδιαίτερα εγκωμιαστικός γι αυτήν είναι ο γκουρού των “νέων ιστορικών”, ο  Eric Hobsbawm. Κατά συνέπεια, οι τελευταίοι που θα αμφισβητούσαν τη σπουδαιότητά της είναι αυτή η κατηγορία των ιστορικών. Eκτός βέβαια εάν έχουν κατανοήσει τον Hobsbawm κατά το δοκούν, με το γνωστό επιλεκτικό τρόπο που συνηθίζεται…. 

Ας επιστρέψουμε όμως στην τηλεοπτική σειρά

Εάν αντιμετωπίζουμε την Επανάσταση του 1821 όχι ως ένα τοπικό γεγονός αλλά ως πανελλήνιας και παγκόσμιας σημασίας,  η μόνη σωστή και έγκυρη ημερομηνία είναι η 22α Φεβρουαρίου του 1821 και όχι η συμβολική 25η Μαρτίου. Είναι η πραγματική ημέρα, που ο Αλ. Υψηλάντης πέρασε τον Προύθο, ύψωσε στη σημαία της Επανάστασης και δύο μέρες μετά εξέδωσε την προκήρυξη-κάλεσμα “Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος”. Αυτό ήταν το γεγονός που πυροδότησε τις ελληνικές εξεγέρσεις σε διάφορα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με πιο πετυχημένη απ’ όλες αυτή του Μωριά.

Στις αδυναμίες της σειράς μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν ξεκαθαρίζει εξ αρχής τις έννοιες “έθνος”, “εθνότητα”, “νεωτερικό έθνος”, “γένος” και η σχέση του “ελληνικού έθνους” με το “ρωμαίικο γένος”. Αν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε την εκπομπή, μιας και συνηθίζεται η σχηματοποίηση, θα λέγαμε ότι η  κατεύθυνση της σειράς είναι παλαιοελλαδοκεντρική, φιλοεθνικιστική και ενάντια στην ρωμιοσύνη. Τοποθετείται εξ αρχής στο πλευρό του νεαρού, εκ Δύσεως εκπορευόμενου εθνικού κινήματος και δυσφημεί την παραδοσιακή ρωμαίικη κοινωνική δομή  και τη λειτουργία των κοινοτήτων εντός του ελληνορθόδοξου μιλέτ, χωρίς να παρουσιάσει την πολλαπλότητα των επιλογών που είχε τότε η Ρωμιοσύνη.  Έτσι, υπερτονίζει κάποια στοιχεία και υποβαθμίζει κάποια άλλα. Με μια έννοια, η εκπομπή συνεχίζει τη παραδοσιακή γραμμή που επικράτησε τόσο στην  επίσημη αλλά και στην μη επίσημη ιστοριογραφία. Δηλαδή αναπαράγει ένα σύστημα ερμηνείας, στο οποίο σημαντικές παράμετροι υποβαθμίζονται. 

Στη «παραδοσιακή γραμμή» είχε εμπεδωθεί μια αντίληψη που είχε οδηγήσει στην υποβάθμιση της συμβολής των εξωελλαδικών Ελλήνων στην Επανάσταση. Κομβικό σημείο της υποβάθμισης του ρόλου του εκτός των κρατικών ορίων ελληνισμού, μπορεί να ανιχνευτεί στην σύγκρουση “αυτοχθόνων” με τους “ετερόχθονες”, κατά τη δεκαετία του ’40 του 19ου αιώνα. Η περιθωριοποίηση των “ετεροχθόνων”, η εσωστρέφεια του νεαρού Βασιλείου, ανάπτυξη των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τις μεταρρυθμίσεις του Τανζιμάτ ευνόησε τελικά αυτό το ερμηνευτικό σχήμα, που συμβολικά και μόνο περιγράφεται ως“παλαιοελλαδοκεντρικό“.

Ένα από τα προφανή λάθη της σειράς είναι ότι προσεγγίζει με σύγχρονα κριτήρια και όρους -με κάποια ελευθεριότητα είναι αλήθεια- εποχές που είναι πολύ διαφορετικές σε επίπεδο αντίληψης των φορέων των ιστορικών διεργασιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η διαρκής εθνική σημασιοδότηση του όρου “Τούρκος”. Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι εκείνη την εποχή η λέξη “Τούρκος” για τους Οθωμανούς ήταν επίθετο που σήμαινε μόνο τον απόβλητο αγροίκο, ενώ για τους Ρωμιούς, ακόμα και για τους διαφωτιστές, σήμαινε αποκλειστικά και μόνο τον Μουσουλμάνο.  Χαρακτηριστικός είναι ο στίχος στο Θούριο που αναφέρει για την οθωμανική απολυταρχία ότι “Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τιμωρεί”…. Και το ίδιο κάνει και με τον όρο “Έλληνας”, τον οποίο τον προβάλλει φυσιολογικά στους εξεγερμένους Ρωμιούς.  Σ’ εκείνη την εποχή οι Ρωμιοί (Έλληνες) θα μπορούσε να είναι ελληνόφωνοι, τουρκόφωνοι, αλβανόφωνοι, λατινόφωνοι, σλαβόφωνοι καθώς και οι μουσουλμάνοι (Τούρκοι) θα μπορούσε να είναι επίσης ελληνόφωνοι, τουρκόφωνοι, αλβανόφωνοι, λατινόφωνοι, σλαβόφωνοι… Εξάλλου, οι “Τούρκοι” της Πελοποννήσου ήταν ελληνόφωνοι και αλβανόφωνοι, όπως ακριβώς και οι Επαναστάστες!

 Η διαφορά αυτοαντίληψης των νεαρών διανοούμενων ηγετών της Φιλικής από τους απλούς χριστιανούς αγωνιστές -ελληνόφωνους ή αλβανόφωνους ή βλαχόφωνους ή σλαβόφωνους, ακόμα και τουρκόφωνους- φαίνεται από το ορισμό του Καραϊσκάκη, όπως μας τον παραδίδει ο Κασομούλης στα “Ενθυμήματά” του, για το τι είναι Έλληνας: “Έλληνας είναι ο καθένας, είτε  Τούρκος είτε Εβραίος, που πολεμά ενάντια στην Πύλη”. Να σημειωθεί ότι ο Καραϊσκάκης έμεινε ουδέτερος δύο χρόνια στο αρματολίκι που του το είχε παραχωρήσει ο Χουρσίτ Πασάς, και συνεργάστηκε με τους επαναστάτες απ΄ το Φεβρουάριο του 1823 και μετά τη μάχη με τους τουρκαλβανούς στον Άη Βλάση, για να γίνει τότε ο Καραϊσκάκης που γνωρίζουμε .

Περί της Επανάστασεως

Κανείς δεν μπορεί να μην αποδεχτεί ότι η Επανάσταση του 1821 που χαρακτηριζόταν από πολλές αδυναμίες και αντιφάσεις υπήρξε ένα κορυφαίο γεγονός. Γεγονός  που είχε κυρίως αντι-απολυταρχικά χαρακτηριστικά, και ως περιεχόμενο ήταν:

-ταξική των απόκληρων, πολύμορφων από άποψη καταγωγής, Ρωμιών-γιατί οι Ρωμιοί ήταν οι οικονομικά δυναστευόμενοι μέσα από την απλοϊκή μουσουλμανική δομή που καθόριζε τις ενδοοθωμανικές σχέσεις,

-θρησκευτική -των χριστιανών κατά των κυρίαρχων μουσουλμάνων γιατί ήταν δεύτερης και τρίτης κατηγορίας πολίτες, υφιστάμενοι πλείστες όσες διακρίσεις ένεκα του θρησκεύματός τους και 

-εθνική, ώς έχουσα ηγεσία εμπνευσμένη από τη Γαλλική Επανάσταση που κατάφερε να μετεξελίξει σε κυρίαρχη ιδεολογία την από την εποχή της Άλωσης αντίληψη, περιωρισμένη έως τότε σε κύκλους διανοουμένων -της διασποράς αλλά και του Φαναρίου- ότι “εμείς που ανήκουμε στο θρησκευτικό γένος των Ρωμαίων, είμαστε εθνικά Έλληνες”. Μια άποψη που στις εποχές πριν την Άλωση είχε οδηγήσει σε μια παράδοξη εμφάνιση των Ελλήνων ως έθνος με τη νεωτερική σημασία του όρου (δηλαδή με σαφές πολιτικό πρόγραμμα)  αιώνες πριν τη νεωτερικότητα.  Αυτό το γεγονός μαζί με κάποια άλλα εξ ίσου παράδοξα για τους ιστορικούς και κοινωνικούς επιστήμονες που ασχολούνται με το φαινόμενο του έθνους, οδήγησε τον ίδιο τον Εrnest Gelner, να μιλήσει για εξαιρέσεις απ’ τον κανόνα και για έθνη που συγκροτήθηκαν «χωρίς τις ευλογίες του δικού τους κράτους».

————

Κάποια δημοσιευμένα κείμενά μου(του Βλάση Αγτζίδη) που περιέχουν αναφορές στο 1821 είναι:

Ποιά Ελλάδα καταρρέει;

1821 και Έλληνες της Ανατολής

Mικρασιάτες και ΄21. Μια βιβλιοπαρουσίαση στην “Ένωση Σμυρναίων”

Οι Έλληνες της Ανατολής στην Επανάσταση του 1821

Οι άγνωστες πλευρές του 1821

Μια συνέντευξη μ’ αφορμή το “νεο-οθωμανισμό”

Turk-le-sh-tir-e-me-dik-ler-im-iz-den-mi-sin-iz?

«ΔΕΝ ΜΕ ΦΟΒΙΖΕΙ Η ΚΡΙΣΗ.......Η απραξία με φοβίζει»! ....

Γράφει ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ*(proinoslogos gr)

-

Τελευταία νοιώθω πολλούς φίλους μου να έχουν παραδοθεί στο φόβο που γεννάει η οικονομική κρίση.
Προσπαθώ να περάσω σε όλους το μήνυμα και να εγκαταστήσω στον καθένα την παραδοχή, ότι για την αντιμετώπιση της κρίσης χρειαζόμαστε γενναιοδωρία, απόλυτη αφοσίωση και σεβασμό στον άνθρωπο.
Ο πατέρας μου, μου εξιστορούσε συχνά για να το εμπεδώσω, πώς συμπεριφέρθηκε στην μεγάλη πείνα το χειμώνα του ‘ 41.  Τότε πολλοί από τους συγχωριανούς του έφτιαξαν ωραία πέτρινα σπίτια με δύο «μεριές» καλαμπόκι.  Έτσι βγήκαν από τα καλύβια.
Ο πατέρας μας ήταν δουλευτής και είχε καλή σοδειά το φθινόπωρο του ‘41. Γύρισε από το μέτωπο της Αλβανίας τον Απρίλιο – Μάϊο του ‘41, φρόντισε να οργώσει τα χωράφια του και τα έσπειρε καλαμπόκι.  Μαζί έσπειρε και μένα υπολογίζω… Η οδηγία που έδωσε στην μάνα μου τον Δεκέμβριο του ’41 που ξέσπασε η πείνα ήταν: Όποιος πεινασμένος περνά θα του δίνεις να τρώει.  Και θα του δίνεις και κάτι για να παίρνει μαζί του για το δρόμο.  Για σπίτια, έχει ο Θεός.  Καλά είμαστε και στο καλύβι!
Αυτό το πνεύμα, αυτή η γενναιοδωρία, αυτή η απόλυτη αφοσίωση και ο σεβασμός στον άνθρωπο, πιστεύω ότι μπορεί να επικρατήσει  και να δουλέψει και σε όλους εμάς, με τη συλλογικότητα και την αφοσίωση που μας διακρίνει.

• ➤ Δεν με φοβίζει η κρίση. Η απραξία με φοβίζει και η απουσία της δημιουργικότητας.

• ➤ Δεν με φοβίζει η κρίση. Η έλλειψη βούλησης να την αντιμετωπίσουμε με φοβίζει.

• ➤ Δεν με φοβίζει η κρίση. Η απουσία συλλογικότητας και η νέκρωση της φαντασίας μας να βρούμε λύσεις με φοβίζει.

• ➤ Δεν με φοβίζει η κρίση. Η έλλειψη αυτάρκειας και η απουσία της αρετής, της ολιγάρκειας με φοβίζουν.

• ➤ Δεν με φοβίζει η κρίση.  Γιατί πιστεύω πως έχουμε μείνει πολλοί άνθρωποι που μπορούμε να αξιοποιήσουμε το κληροδότημα του ανθρώπινου πολιτισμού, για μια επανάσταση της δημιουργικότητας που θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη.

✴✴✴
Με άλλα λόγια για να αντιμετωπίσουμε την κρίση χρειαζόμαστε συλλογικότητα, βούληση για δημιουργικότητα, φαντασία για να βγούμε ή να σπάσουμε το περίβλημα της κρίσης και αυτάρκεια από τη μια μεριά και ολιγάρκεια από την άλλη.

* Ο κ. Ελευθέριος Γείτονας, Βελλαΐτης, είναι ιδρυτής και Γεν. Δ/ντής των «ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΓΕΙΤΟΝΑ» στη Βάρη Αττικής.

(proinoslogos gr)