Ο εθισμός και η αντίσταση στη «σαλαμοποίηση», το μεγάλο στοίχημα της κοινωνίας μας

 Γράφει ο Πάνος Χατζηγεωργιάδης  (λογοτέχνης-δημοσιογράφος)
Με τον όρο "σαλαμοποίηση" εννοεί κάποιος την συνεχή άλωση μιας κοινωνίας από όσους διεκδικούν και επιδιώκουν τον μετασχηματισμό της, σε κάτι ομιχλώδες και δυσδιάκριτο όχι με απότομο τρόπο που ενδεχομένως θα προκαλούσε αντιδράσεις, αλλά βάση ενός σχεδίου που μεσομακροπρόθεσμα αλλοιώνει το κοινωνικό αισθητήριο του τι είναι ορθόν και τι όχι μέσα στην μεγάλη κοινωνία.

Το φαινόμενο δε αυτό βρίσκεται σε όξυνση όταν αυτή η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση και αποτελεί αίτιο και αιτιατό ταυτόχρονα, συντελώντας σε αυτήν την τελευταία, διαφθείροντας παντοιοτρόπως τις δομές και την σύσταση αυτών, που δεν είναι άλλες από τα ίδια τα άτομα, έτσι διαφθείροντας τα δομικά υλικά γίνεται εφικτή και η αλλοίωση του όλου οικοδομήματος και ο μετασχηματισμός του σε κάτι που καμία σχέση δεν έχει με το παρελθόν.

Τζέρεμι Άιρονς: Μην κρίνετε την Ελλάδα από την πράξη ενός ηλίθιου εξτρεμιστή.

Για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και την έκρυθμη κατάσταση στην Ελλάδα μίλησε ο Τζέρεμι Άιρονς στη συνέντευξη Τύπου με αφορμή τη νέα του ταινία. 

«Δεν μπορούμε να θεωρούμε ότι μια χώρα χαρακτηρίζεται συλλήβδην από ένα και μόνο περιστατικό, το οποίο είδαμε τις τελευταίες ημέρες στις εφημερίδες. Ναι, ασφαλώς υπάρχουν ηλίθιοι, οι οποίοι καλύπτονται κάτω από έναν πολιτικό τίτλο, ναι, δολοφονούν ανθρώπους μερικές φορές, ωστόσο τέτοια περιστατικά συμβαίνουν, δυστυχώς, ανά τον κόσμο», υποστήριξε ο Τζέρεμι Άιρονς στη συνέντευξη Τύπου με αφορμή τη νέα του ταινία «Νυχτερινό Τρένο για τη Λισαβόνα», η επίσημη πρεμιέρα της οποίας θα γίνει το βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Ελληνικό έθνος - ώρα μηδέν...

Ο Ελληνισμός πάντα ήταν «ενοχλητικός» και αντιστεκόταν. Γι’ αυτό έχουν βαλθεί να τον υποβαθμίσουν και να τον ισοπεδώσουν.
Η κρισιμότητα των καιρών τους οποίους περνά ο Ελληνισμός δεν προκαλεί μόνο αρνητικές επιπτώσεις και εθνική κατάπτωση στην πορεία του Έθνους μέσα στην ιστορία, αλλά έχει αποκαλύψει πολλά, τα οποία, εάν αξιολογηθούν ορθώς, θα χρησιμεύσουν στην προσπάθεια της πνευματικής, πολιτιστικής και εθνικής ανάκαμψης, και της αποτίναξης του εθνικού και οικονομικού ζυγού που προσπαθούν να μας περάσουν στο σβέρκο.

Το αίνιγμα της βυζαντινής μακροβιότητας, αλλά και του τέλους της ...

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας

Το Βυζάντιο (η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης: η Ρωμανία) παραμένει σημείο αντιλεγόμενο. Η μακροβιότητά του μοιάζει ιστορικό αίνιγμα άλυτο, όπως επίσης και η παρακμή του. Η δυσκολία να έχουμε μια συνεκτική θεώρηση δεν είναι μόνο «αντικειμενική». Είναι και ο δικός μας υποκειμενισμός: οι αξιώσεις της δικής μας αυτοσυντήρησης, που λειτουργούν ως αφανές καθοριστικό πρόταγμα των όποιων προσεγγίσεών μας.

Αν, ας πούμε, είμαι ένας κατεστημένος ακαδημαϊκός ιστορικός, πόσο εύκολο μου είναι να δώσω έμφαση σε στοιχεία, από τα οποία θα κινδύνευε να βγει το συμπέρασμα ότι οι σύγχρονες αξίες μας δεν στέκουν και τόσο καλά; Ή για να το κάνουμε πιο απτό: Πόσο εύκολα μπορώ, ως δημοκράτης, να αναγνωρίσω ότι η στρατιωτική μοναρχία ήταν αυτές τις εποχές «καλύτερο» πολίτευμα από τη δημοκρατία και να σχετικοποιήσω έτσι αυτή την τόσο ζωτική για μας πολιτειακή μορφή; Πόσο εύκολα μπορώ, αν είμαι «νεοφιλελεύθερος», να μη φορτώσω όλα τα κακά του Βυζαντίου στον κρατισμό του, παραβλέποντας ότι χωρίς τον κρατισμό δεν θα υπήρχε καν ρωμαϊκή αυτοκρατορία;

Επειδή εμείς είμαστε υπερήφανοι για τους προγόνους μας, γνωρίζουμε τι είναι ελληνικότητα όχι σαν «ορισμός» αλλά ως μίμηση «των εκείνων πράξεων» ....

«Νέα Αγροτική Πολιτική του Λένιν, ή το Πρόγραμμα Εκβιομηχάνισης του Στάλιν;»
(Γιανναράς) [1]
ή
«τον σκοτωμένο τι τιμή να τον ξανασκοτώσεις»

Κατά τα γνωστά ηθικίστικα-απολίτικα του Φαναριώτη και μόνιμου αρθρογράφου του Αλαφούζου κυρίου Γιανναρά.
Αφού σε άλλα άρθρα του κατατροπώνει το «Νεοελληνικό Κρατίδιο», που ήταν «καταγωγικά αφελληνισμένο» καταλήγει ότι «αντίστασή μας είναι μόνο η «υπαρξιακή»: αλλαγή προσωπικής στάσης απέναντι στη μοίρα να γεννηθούμε Έλληνες.»
Άλλη μια συμβουλή μίσους στο κακό (;) έθνος γενικότερα (που κατά την άποψη του κυρίου Γιανναρά δεν έλκει από την Ελληνική Αρχαιότητα), και ειδικότερα στο Ελληνικό Έθνος.
Η « ΄΄υπαρξιακή΄΄ αλλαγή» είναι μια ηθκίστικη συμβουλή ιδιώτευσης, συνώνυμη με τις οδηγίες διαφόρων σεχτών –κυρίως ινδουιστικής προέλευσης- που προτείνουν ατέρμονες τεχνικές «αυτοβελτίωσης».
Το ελληνικό κοσμοείδωλο και οι Έλληνες πρόγονοί μας (μυθικοί και ιστορικοί) απορρίπτουν κατηγορηματικά τον ηθικισμό: Ο Ηρακλής παρόλο που σκότωσε τα παιδιά του δικαιώθηκε ως ημίθεος. Η Γραφή εξαίρει τον Τελώνη, τον Ληστή και την Πόρνη. Και τέλος οι Επαναστάτες του 1821 με το προτεσταντικό σύστημα ηθικής θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, και να απαξιωθούν σαν: «μισθοφόροι, αργυραμοιβοί, νόθοι, γυναικάδες, βωμολόχοι…».

• Αυτοί οι Έλληνες άγιασαν μέσα από τον αγώνα και όχι από την «αυτοβελτίωση».

Αυτή την απλή προϋπόθεση δεν μπορεί να την εννοήσει, βέβαια, κάποιος συστηματικά απών από κάθε αγώνα του λαού μας και ιδεολογικά εχθρικός σε κάθε συλλογικό – άρα και στο έθνος που είναι το υπέρτερο συλλογικό.

• Επειδή εμείς είμαστε υπερήφανοι για τους προγόνους μας, γνωρίζουμε τι είναι ελληνικότητα όχι σαν «ορισμός» αλλά ως μίμηση «των εκείνων πράξεων»: του Καραϊσκάκη, του Κολοκοτρώνη, του Κανάρη, του Μακρυγιάννη, του Βελουχιώτη, του Ζέρβα, του Πέτρουλα, του Παναγούλη…

• Δικό μας το Έθνος (με την Αριστερά και την Δεξιά του, εξ ίσου τιμημένες, όταν συμμετέχουν στους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες και κυρίως όταν απωθούν τους ξένους επυλίδες και τις «γυάλινες χάντρες τους»

• • δικές μας και οι «αμαρτίες» (συλλογικές ή ατομικές), αναπόφευκτες άλλωστε σύμφωνα με την έννοια της Πτώσης, που διαπερνά τη χριστιανική και ελληνική αντίληψη

• • δική μας τέλος και η Ανάσταση που ακολουθεί την Πτώση!

Σχολιαστής στο "Aντίσταση στην ψυχική καταστροφή"

--------
[1] Oι θαυμαστές του αχαλίνωτου καπιταλισμού ταυτίζονται απροκάλυπτα με τους θιασώτες των «οραμάτων» της κάποτε σταλινικής μονοτροπίας. Tο (αφελές ή αμειβόμενο) θάμβος για την υπέρτατη αυθεντία ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης» κρατών και κοινωνιών, καταδίκης λαών στο κάτεργο της πείνας και του απελπισμού, εξομοιώνεται απολύτως με τις παραισθησιογόνες ιδεοληψίες της Παπαρήγα και του Tσίπρα. Tι διαφέρουν οι σημερινές «θεραπείες σοκ» μεθοδικά οργανωμένες σε αόρατα κέντρα αποφάσεων των «αγορών», από τις μεθοδικές σφαγές εκατομμυρίων γκουλάκων προκειμένου να εφαρμοστεί η Nέα Aγροτική Πολιτική του Λένιν, ή το Πρόγραμμα Eκβιομηχάνισης του Στάλιν;.....