Μην παίζεις στα ζάρια τον λαό μας

Μην παίζεις στα ζάρια τον λαό μας, γιατί δεν έχουμε άλλο. Δεν μπορεί να λειτουργείς με τέτοιο τρόπο, επειδή έχεις τη θέση σου και δεν υποφέρεις με όλα τα εμπόδια που ζούμε, γιατί ουσιαστικά μας χρησιμοποιείς και μας εκμεταλλεύεσαι όποτε έχεις ανάγκη και στη συνέχεια μας αφήνεις στα δύσκολα δίχως κανένα έλεος.

Κ. Τσόκλης: Ο λαός μας είναι χαλασμένος κατά το παράδειγμα των αρχόντων του

Ο διεθνούς φήμης καλλιτέχνης θα παρουσιάσει στις 31 Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής μία βραδιά με την οποία ολοκληρώνει την έκθεση που έκανε πέρυσι το καλοκαίρι στη Σπιναλόγκα «Tsoclis: εσύ ο τελευταίος λεπρός». Με αφορμή αυτό το γεγονός απαντά οργισμένα αλλά και υπαινικτικά σε αυτούς που θα ήθελαν να καταστραφεί το έργο του «ο εκρηγνυόμενος σταυρός» που βρίσκεται αναρτημένος στην είσοδο του νησιού και μιλά για τους Ελληνες και την κατάσταση της χώρας.
Σας ζήτησαν να κατεβάσετε τον μεγάλο σταυρό από τη Σπιναλόγκα;
Υπάρχουν κάποιοι, άσχετοι πιθανόν με την τέχνη και αδιάφοροι για τη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας, που θα ήθελαν να φύγει ή μάλλον να καταστραφεί, δεδομένου ότι το έργο αυτό δεν είναι δυνατόν να μεταφερθεί. Θα ήταν έγκλημα! Δεν νομίζω ότι έχουμε σαν χώρα το δικαίωμα να καταστρέφουμε έργα τέχνης, σύγχρονα ή αρχαία! Εγώ αρνούμαι να «σκοτώσω» το παιδί μου και το σύμβολο της θρησκείας μου, ας το κάνουν αυτοί που το επιθυμούν.

Με βαθιά αίσθηση της Ιστορίας, η γνώση της οικονομίας..

Της Ζέζας Ζήκου
Κάποιος είχε πει: «Ιστορία δεν είναι απλώς ό,τι συνέβη. Είναι ό,τι συνέβη, στο πλαίσιο αυτών που θα μπορούσαν να είχαν συμβεί». Ενα χρόνο αργότερα μετά την ταπεινωτική ήττα στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, μας ήρθε ο Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος (ΔΟΕ). Η ξενική εξάρτηση του νεοελληνικού κράτους ήταν αναπόφευκτη. Η ιστορία μάς επισκέπτεται ξανά. Η Ελλάδα της Ευρωζώνης τελεί και επισήμως υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο για δεύτερη φορά στη νεότερη ιστορία της και για πρώτη φορά από το «Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη, το 1893. Και αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι το νεοελληνικό κράτος μετράει τέσσερις εθνικές καταστροφές και πέντε πτωχεύσεις με αυτήν που βιώνουμε, τότε αναδεικνύεται η εξαιρετικής σημασίας και αξίας έκδοση ενός πολύτιμου έργου.

Η γιορτή των Θεοφανείων και το μήνυμά της…

Του ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΤΡΙΤΟΥ, Καθηγητή Α.Π.Θ.
*  Οι χριστιανικές γιορτές που γιορτάζουμε αυτές τις ημέρες είναι γεγονότα που ξεπερνούν τις στενές χωροχρονικές συναρτήσεις και αποσκοπούν να εντάξουν τον άνθρωπο στο μεγάλο μυστήριο της σωτηρίας. Είναι τομές μέσα στον ιστορικό χρόνο, που τον αγκαλιάζουν και τον κάνουν αιωνιότητα. Είναι μεγάλα ορόσημα με μοναδική λυτρωτική σημασία για τον πιστό.
Έτσι ο χρόνος για τον άνθρωπο που συμμετέχει στογιορταστικό κύκλο της Εκκλησίας δεν είναι μια μονότονη ροή ωρών, ημερονυκτίων, εβδομάδων, μηνών και ετών, αλλά ενταγμένος στη λυτρωτική διάσταση αυτών των ημερών του μεταφέρει το μήνυμα της εν Χριστώ αναγεννήσεως, την οποία καμιά άλλη ενδοκοσμική δύναμη δεν μπορεί να προσφέρει.

Λαθρεπιβάτες στην πατρίδα μας

Tης Ελλης Τριανταφυλλου
Με αιφνιδίασε προ ημερών ένας φίλος όταν με ρώτησε πώς φαντάζομαι τον εαυτό μου ύστερα από είκοσι χρόνια. «Ζωντανή!» είπα, και σώπασα. Αν δεν με διαψεύσει η ζωή (ο θάνατος, για την ακρίβεια) θα διανύω τη δεύτερη δεκαετία των «ήντα», θεωρητικά θα έχω υπερβεί κατά πολύ τα τριάντα πέντε χρόνια εργασίας και, ελπίζω, θα αντέχω να στηρίζω την κόρη μου που τότε θα διανύει την πρώτη δεκαετία της ενηλικίωσής της.

Η «Επιτάχυνση της ιστορίας» μπορεί να αλλάξει τα σύνορα, λέει ευρωβουλευτής

Η σημερινή οικονομική κρίση δρα ως καταλύτης για την «επιτάχυνση της ιστορίας», που μοιάζει με την εποχή μετά την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 και προκάλεσε την διάσπαση της Τσεχοσλοβακίας, είπε στην EurActiv ο Eduard Kukan, πρώην ΥΠΕΞ και νυν ευρωβουλευτής της Σλοβακίας.
Ο Kukan, που ήταν ο τελευταίος πρέσβης της Τσεχοσλοβακίας στον ΟΗΕ ισχυρίζεται ότι η διαίρεση της Τσεχοσλοβακίας «δεν ήταν στο μυαλό των ανθρώπων» εκείνη την περίοδο.
Η Τσεχοσλοβακία διαιρέθηκε χωρίς δημοψήφισμα το 1993.  Συγκρίνοντας την κατάσταση στη χώρα του εκείνη την εποχή με τα αποσχιστικά κινήματα σήμερα, ο Kukan επιμένει ότι σήμερα υπάρχει «πολύ μεγαλύτερη εχθρότητα» σε μέρη όπως η Καταλονία εναντίον της υπόλοιπης Ισπανίας.

Αναπαράσταση της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης

Στα βήματα των ελευθερωτών, βάδισαν εκατοντάδες στρατιωτικοί, ιππείς και εθελοντές – κομπάρσοι, οι οποίοι ντυμένοι με στολές ευζώνων και φουστανελοφόρων, μπήκαν στη Θεσσαλονίκη και την «απελευθέρωσαν», όπως ακριβώς είχε συμβεί πριν από εκατό χρόνια, με την είσοδο του ελληνικού στρατού στην πόλη. Η αναπαράσταση απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης ξεκίνησε το πρωί στη δυτική είσοδο της πόλης και τα τμήματα των ευζώνων και των ιππέων ακολούθησαν την ίδια ακριβώς διαδρομή που έκαναν τα νικηφόρα ελληνικά στρατεύματα, την 26η Οκτωβρίου του 1912, ανήμερα της γιορτής του πολιούχου, Αγίου Δημητρίου. Από την πλατεία Ελευθερίας έφθασαν στο Διοικητήριο, όπου πραγματοποιήθηκε έπαρση της ελληνικής σημαίας, από τον υπουργό Μακεδονίας – Θράκης, Θόδωρο Καράογλου.

Η επικαιρότητα των επετείων

Ρούπελ  1941

Χριστοδούλου Μαρίνος 
Αυτό που στοιχειώνει την ανθρώπινη ιστορία δεν είναι η κτηνώδης εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο και η διαίρεση των λαών σε εθνοτικές, ταξικές, φυλετικές φατρίες, ικανές να κτυπηθούν μέχρι θανάτου. Το φάντασμα που πλανιέται αέναα πάνω από την ανθρωπότητα απεικονίζεται στην ορμή και στη λαχτάρα που το πράττουν. Οι φωτογραφίες των «Επίκαιρων» με τους στρατιώτες και τους οικείους τους που δεν μπορούν να συγκρατήσουν τον ενθουσιασμό και την συγκίνησή τους είναι αληθινές.

Ήθη και Έθιμα: Η φυσιογνωμία ενός λαού

 Γράφει ο Νικόλαος Ζυγογιάννης (καθηγητής)
Ο όρος ήθος σημαίνει το σύνολο των ψυχικών χαρακτηριστικών κάθε ανθρώπου. Ήθη λέγονται οι αντιλήψεις ενός λαού για την ηθική και κοινωνική συμπεριφορά.

Είναι οι γενικές αρχές Δικαίου, οι θεμιτοί τρόποι συμπεριφοράς του κοινωνικού ανθρώπου, που μεταβάλλονται με τη μεταβολή του χρόνου, που διαφέρουν από τόπο σε τόπο και απηχούν την τρέχουσα ηθική μιας κοινωνίας. Δηλαδή τα ήθη ορίζουν αξίες, σχέσεις, συμπεριφορές. Είναι τα αισθήματα, οι νοοτροπίες που χαρακτηρίζουν μια εποχή (π.χ. η καταναλωτική τάση του σύγχρονου αστού, η προτίμησή του σε πρακτικές λύσεις, όπως είναι τα τυποποιημένα είδη διατροφής, η αντίληψή του για το γάμο κ.τ.λ.). Όλα αυτά αποτελούν ένα είδος κανόνων και νόμων, μια μορφή δικαίου, άγραφου, που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε εθιμικό.

Η ενέργεια της πεταλούδας

Ν. Λυγερός (OPUS)

Η ενέργεια της πεταλούδας δεν γίνεται αντιληπτή παντού. Δεν είναι όπως το φαινόμενο. Κι αν υπάρχει ελκυστής είναι αόρατος γι’ αυτούς που δεν ξέρουν το πεδίο. Όταν όμως αγγίξεις κι εσύ το βουνό εκεί όπου τα καλντερίμια δημιουργούν τις διακλαδώσεις του χρόνου, μπορείς να δεις τους αόρατους κενταύρους να μεταμορφώνονται σε παράξενους ιππόκαμπους για να γίνουν τελικά οι πεταλούδες της ανοιχτής εκκλησίας που δεν έχει σκεπή για να βλέπει ο θεός τον αποκεφαλισμένο άγιο δίχως εμπόδια.

Η γλώσσα μας «φύτρωσε» στην Ανατολία;

Νέα μελέτη τοποθετεί εκεί τις ρίζες του γενεαλογικού δέντρου της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας.

Αν και τα αγγλικά, τα ισπανικά, τα ρωσικά ή ακόμη περισσότερο τα χίντι ηχούν εντελώς ξένα στα αυτιά μας, όλα τους είναι μακρινοί συγγενείς των ελληνικών αφού ανήκουν στην ίδια γλωσσική οικογένεια – την ινδοευρωπαϊκή.

Το γλωσσικό αυτό «σόι» είναι μεγάλο καθώς τα εν ζωή μέλη του ανάγονται σε εκταοντάδες και έχουν εξαπλωθεί σε σημαντικό τμήμα του πλανήτη. Η ταυτότητα του κοινού προγόνου τους ωστόσο δεν έχει εξακριβωθεί: δυο περιοχές – και δυο αντίπαλες θεωρίες – ερίζουν για τον τίτλο της πατρότητας:  οι στέππες της Κασπίας Θάλασσας και τα χωράφια της Ανατολίας. Καμία όμως από τις δυο δεν τον έχει κατοχυρώσει επισήμως.

AOZ και μακροπολιτική

Ν. Λυγερός (OPUS)

Ακόμα και αν δεν υπήρχε ούτε ένα κοίτασμα στην ελληνική ΑΟΖ, θα έπρεπε και πάλι να τη θεσπίσουμε λόγω στρατηγικής. Η πολιτική ωριμότητα έχει φτάσει πλέον σε αυτό το επίπεδο. Όμως εξετάζοντας τις λεκάνες Λεβαντίνης και Ηροδότου με τις αναλογίες και τις ομοιότητες που έχουν και με τα κοιτάσματα που έχουν βρεθεί ειδικά στο Ισραήλ και στην Κύπρο, δεν μιλάμε πια μόνο για πιθανότητες εύρεσης, αλλά για μια απτή πραγματικότητα, που αποτελείται από έξι κοιτάσματα (πέντε στο Ισραήλ και ένα στην Κύπρο), όπου έχουν ήδη 1 τρισεκατομμύριο m3 φυσικού αερίου.

Αποστροφή για την πραγματικότητα

Του Ηλια Mαγκλινη

Στις 29 Ιουλίου του 1921, πριν από ενενήντα ένα χρόνια, τέτοιες μέρες δηλαδή αλλά με το παλαιό ημερολόγιο (π. η.), η Ελλάδα ζούσε ιστορικές στιγμές. Οι περίπου εκατό χιλιάδες άνδρες, που αποτελούσαν τους μάχιμους της ελληνικής στρατιάς στη Μικρά Ασία, εκκινούσαν προς τις γραμμές εξορμήσεως για την κατάληψη της Αγκυρας.

Εννέα ελληνικές μεραρχίες, καταπονημένες σε έσχατο βαθμό, όχι όμως και χωρίς ηθικό (κάποιοι οπλίτες είχαν αναρτήσει πινακίδες σε βοϊδάμαξες που έγραφαν «Εξπρές Αγκυρα»), έμπαιναν σε μια περιπέτεια ασύλληπτη: περίπου επτακόσια χιλιόμετρα από το Αιγαίο, σε εχθρικά, αφιλόξενα εδάφη, διάβηκαν τον ποταμό Σαγγάριο για να περάσουν στη συνέχεια, πεζοπορώντας, μέσα από μια άνυδρη, ξερή στέπα: την Αλμυρή Ερημο (η αρχαία Αξυλος Ερημος του Πολύβιου), εν μέσω πυρακτωμένων ημερών και παγερών νυχτών, με ελάχιστο και πάντως κάκιστο ανεφοδιασμό. Κι αυτό, για να συναντήσουν κάποια στιγμή τον εχθρό: δεκαέξι ετοιμοπόλεμες τουρκικές μεραρχίες.