Ο Ελληνισμός της Ελλάδας

Ν. Λυγερός (OPUS)
Ως έκφραση, ο Ελληνισμός της Ελλάδας μπορεί να φανεί σε πολλούς πλεονασμός, όμως η πραγματικότητα διαψεύδει αυτή την εντύπωση. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στον αριθμό των ραγιάδων αλλά σε ότι τίποτα πια δεν είναι αυτονόητο, ακόμα και αυτό που θεωρούμε ως δεδομένο. Επιπλέον, αν είμαστε σοβαροί και ορθολογικοί, πρέπει να αποδεχθούμε ότι η ιστορία της πατρίδας μας, έχει αποδείξει ότι αυτό το δεδομένο το χτύπησαν πολλοί από τους εχθρούς μας. 

Η αλήθεια είναι ακόμα πιο απλή, ο Ελληνισμός δεν βασίστηκε ποτέ σε αυτήν την απλοϊκή έννοια.

Η αλήθεια και οι μύθοι

Του Ηλια Μαγκλινη

Το αριστουργηματικό μυθιστόρημα «Το Εμβατήριο Ραντέτσκι» του Γιόζεφ Ροτ ξεκινάει με ένα πολεμικό επεισόδιο: στη μάχη του Σολφερίνο (1859) ένας ταπεινής καταγωγής ανθυπολοχαγός σώζει τον Κάιζερ με κίνδυνο της ζωής του. Τραυματίζεται, παρασημοφορείται, προάγεται επ’ ανδραγαθία, παίρνει και τίτλο ευγενείας.

Οταν μετά από χρόνια ο λοχαγός (πλέον) Γιόζεφ Τρότα φον Σιλπόγιε παίρνει το αναγνωστικό του μικρού του γιου για να διαβάσει την ιστορία της ανδραγαθίας του μένει άναυδος: εκεί αναφέρεται ότι ο Κάιζερ αντιμετώπιζε μόνος του πολλούς εχθρούς (ψέμα: βρισκόταν στα μετόπισθεν και παρατηρούσε τον εχθρό με το κιάλι) και ότι έσπευσε με το άλογό του ο φον Τρότα, ο οποίος με το ξίφος του κατέσφαξε τους Ιταλούς στρατιώτες (ψέμα: ο Τρότα απλώς αντιλήφθηκε ότι κάποιος ελεύθερος σκοπευτής θα έβαζε στο σημάδι τον Κάιζερ, έπεσε πάνω του και δέχθηκε τη σφαίρα που προοριζόταν για τον αυτοκράτορα. Γενναία πράξη, το δίχως άλλο, αλλά ούτε άλογα ούτε εχθροί ούτε μάχη σώμα με σώμα). Ο φον Τρότα γίνεται έξαλλος. Υποβάλλει προς τις αρμόδιες υπηρεσίες διαμαρτυρίες και αιτήσεις να απαλειφθεί το ψευδές ανάγνωσμα.

Οι μνήμες ξαναζωντάνεψαν στο Οχυρό της Νυμφαίας ...

Πλήθος κόσμου και φορείς τίμησαν την 71η επέτειο ( «Παρατηρητής της Θράκης» )
-
Παραμονή της 6ης Απριλίου 1941 και η Γερμανική Μεραρχία είναι έτοιμη να ξεχυθεί στην πεδιάδα της Κομοτηνής και να παρασύρει κάθε στρατιωτικό τμήμα, που θα έβρισκε στο δρόμο της. Τα πολυβόλα, οι όλμοι και τα πυροβόλα της είναι έτοιμα να χτυπήσουν τους Έλληνες στρατιώτες, που είναι γαντζωμένοι στις κορυφές των υψωμάτων Δραγάτης – Φρουρός και εντός του Οχυρού της Νυμφαίας. Ο Βουλγαρικός Στρατός είναι και αυτός έτοιμος να ακολουθήσει τους συμμάχους του.

Την 05.00 της 6ης Απριλίου 1941, οι Γερμανοί επιτίθενται στα υψώματα Δραγάτης και Φρουρός....

Προς τιμήν και της Ε.Ο.Κ.Α.....

Με τον Λάζαρο Μαύρο (sigmalive)

Η Ρ Θ Ε Η ΩΡΑ ν’ ανατρέψουμε την άθλια πολιτειακή πραγματικότητα, η οποία χαρακτηρίζεται από καθεστωτική αντίληψη, αντί για δημοκρατία, από διάβρωση των θεσμών αντί για ευνομία, από ηττημένα μυαλά αντί δημιουργικών ανθρώπων και από στρατηγική συντεταγμένης παράδοσης του Ελληνισμού της Κύπρου στην Τουρκία και τα νεο-οθωμανικά της σχέδια, αντί απελευθερωτικής στρατηγικής. Οι προτείνοντες αυτό το κείμενο, ισχυριζόμαστε ότι η πολιτική πράξη οφείλει να εκφράζει τη συλλογική βούληση, να θέτει σαφείς στόχους και να καλλιεργεί πολιτικό ήθος. Είμαστε απλοί πολίτες που δεν προσβλέπουν σε κανένα θώκο ή εξουσία, αντιθέτως, θέλουν την ανατροπή μιας άθλιας πολιτικής κατάστασης. Ζητούμε:.........

1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955-Κύπρος: Η απαρχή μιας Εποποιϊας .....

του Παναγιώτη Χαρατζόπουλου Φυσικού Msc Προέδρου Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιώς

-

Καθόλου δέν ήταν πρωταπριλιάτικο αστείο αυτό το οποίο συνέβη στην Κύπρο, την 1η Απριλίου 1955. Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου 1955. Εκκωφαντικές εκρήξεις απο τη μιά άκρη του νησιού ως την άλλη, δόνησαν την ατμόσφαιρα κάνοντας τον κόσμο εκείνη την όμορφη, γαλήνια ανοιξιάτικη νύχτα να πεταχτεί στις βεράντες και τα μπαλκόνια προκειμένου να δει τι συμβαίνει. Ηταν το εντυπωσιακό αιφνιδιαστικό ξεκίνημα του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα του Κυπριακού Λαού, του Ελληνικού Επους της Κύπρου, του Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955 - 59, για την αποτίναξη του Αγγλικού ζυγού και την Ενωση με τη Μητέρα Ελλάδα.
Ο τετραετής αγώνας της ΕΟΚΑ 1955-59 όμως δεν ήλθε απο τη μια στιγμή στην άλλη. Ηταν αποτέλεσμα μιας πολυετούς προετοιμασίας αλλά και καρπός του διαχρονικού πόθου και των πολυετών προσπαθειών των Ελλήνων της Κύπρου και των θυσιών τους για την ελευθερία, την αυτοδιάθεση, την Ενωση με την Μητέρα Ελλάδα.
Είναι γνωστό σε όσους μελετούν και γνωρίζουν την ιστορία του Ελληνισμού, ότι η Κύπρος, η πολύπαθη και μαρτυρική αυτή γωνιά του Ελληνισμού κατέχει ξεχωριστή θέση στη μακρόχρονη ελληνική ιστορία. Εδω και 3500 χρόνια, από τότε δηλαδή που οι Αχαιοί έφθασαν κατά κύματα και ρίζωσαν στην ενάλια αυτή γη, σ’ αυτή τη γωνιά της Μεσογείου κοινή είναι η πορεία της Κύπρου με την πορεία του Ελληνισμού, κοινοί είναι οι αγώνες της με τους αγώνες του Ελληνισμού, κοινά τα δεινά της με τα δεινά του Ελληνισμού. ............

Η ηρωική ταυτότητα του σύγχρονου Ελληνα ....

Γράφει η Κόνστανς Ταγκοπούλου (postnews gr)

- 

Ο Έλληνας έχει παλέψει και παλεύει, ασταμάτητα από την ίδρυση του νέου κράτους, να βρεί την αληθινή ταυτότητά του, εθνική, πολιτισμική, και κοινωνική. Εδώ με απασχολεί η ηρωική πλευρά της ταυτότητας του σύγχρονου, ανώνυμου Ελληνα, που θεωρώ παραμελημένη όσο και αναγκαία για την λειτουργία του ως ολοκληρωμένου μέλους της κοινωνίας, κυρίως εν όψει της  παραδοσιακής συμμετοχής του Ελληνα στα κοινά της χώρας του, ιδιαίτερα σημαντικού παράγοντα σε περιόδο κρίσης και εν όψει των μεγάλων αλλαγών που αυτή επιφέρει στους ιστορικούς θεσμούς της χώρας.

Μεταξύ της Κοραϊκής προγονοπληξίας και της συμβιβαστικής λύσης του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου, που απαντά στην αμφισβήτηση της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας με την επίρρωση του κομβικού  ρόλου της μέθεξης στην ελληνικής παιδεία – που περιλαμβάνει και το Βυζάντιο μαζί με την αρχαία Ελλάδα ως συνέχεια της ελληνικής ταυτότητας- ο σύγχρονος Ελληνας διάλεξε τα ηρωικά του πρότυπα κυρίως μεταξύ των αρχαίων προγόνων.  Η μορφή του Αχιλλέα (και του Λεωνίδα, ίσως) εξακολουθούν να δεσπόζουν μεταξύ των ιδανικών ηρώων που συγκινούν Ελληνες και ξένους φοιτητές, και όχι μόνο. Αμέσως μετά, σταθερά και διαχρονικά έρχεται ο Οδυσσέας. η ζωντανή εικόνα του σύγχρονου Ελληνα, πιο γήινη και αληθινή σαν την Ιθάκη. Ο Αχιλλέας έμεινε το υψηλό, λίγο απόμακρο ιδεώδες, ο ήρωας που διαλέγει τη δόξα του θανάτου στη μάχη,

"Ο Επαίτης Ήρωας" (Για την επέτειο της 25ης Μαρτίου) ....

Για την επέτειο της 25ης Μαρτίου ας θυμόμαστε :

 --

«Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο αποκληθείς Νικηταράς, ήρωας από τους λίγους της Επανάστασης του 1821, πέθανε «στην ψάθα», ως γνωστόν, επαιτών στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή μάλιστα, η οποία χορηγούσε τα «πόστα» στους επαίτες, είχε ορίσει για τον ήρωα-επαίτη μία θέση κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή! Ήταν δε τόση η ένδεια του σχεδόν τυφλού, πλέον, στρατηγού – η Πατρίδα δεν του είχε χορηγήσει σύνταξη – ώστε δεν είχε χρήματα ούτε για να αγοράσει ψωμί για την άρρωστη γυναίκα του – εκείνος μπορούσε να αντέξει περισσότερο την...
πείνα.

Η περιπέτεια του ήρωα έφθασε στ’ αυτιά πρέσβη Μεγάλης Δυνάμεως, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά την κυβέρνησή του. Έτσι, κάποια στιγμή, απεσταλμένος της πρεσβείας βρέθηκε στο «πόστο» όπου επαιτούσε ο οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο, μάζεψε αμέσως το απλωμένο του χέρι: «Τι κάνετε στρατηγέ μου;» ρώτησε ο απεσταλμένος. «Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα!» απάντησε περήφανα ο ήρωας. «Μα, εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στο δρόμο;» επέμενε ο ξένος, που είχε εντολή «να μάθει τι γίνεται». «Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μία ιδέα πως περνάει ο κόσμος», αντέτεινε ο περήφανος Νικηταράς.

Είδε κι απόειδε ο ξένος και γύρισε να φύγει, χαιρετώντας ευγενικά. Φεύγοντας, όμως, άφησε να του πέσει ένα πουγγί με χρυσές λίρες, ώστε να μην προσβάλει τον πένητα στρατηγό. Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγγί, το ψηλάφησε και φώναξε στον ξένο. «Σου έπεσε το πουγγί σου. Πάρε το, μην το ‘βρει κανείς και το χάσεις!»

http://anaplastiki.blogspot.com/

 http://ellanodikis.blogspot.com

http://ellanodikis.com 

------

Το 1‰ της τιμιότητας και τους ήθους του να είχαν κάποιοι σήμερα…