Το "μυστικό" της κυράς της Σκουτάρας. Μόλις φέτος τιμήθηκε.

Η Ερμιόνη Πρίγκου, 82 χρονών σήμερα, φύλαξε την ιερή μνήμη έξι ελλήνων φαντάρων που έπεσαν στο περβόλι της, το 1941, στη Σκουτάρα της Αλβανίας. Τιμήθηκε μόλις φέτος από την Πολιτεία...

Το σπίτι της είναι γεμάτο τέτοιες μέρες. Από ταξιδιώτες που σκαρφαλώνουν εδώ επάνω, στη Σκουτάρα, όπου ήταν η απώτατη γραμμή μετώπου στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο. Έρχονται για να ακούσουν το «μυστικό» που κρατούσε η οικογένειά της καλά κρυμμένο όλα τα δύσκολα χρόνια μετά τον πόλεμο, όταν τη διακυβέρνηση στην Αλβανία ανέλαβε ο Εμβέρ Χότζα. Όταν ξέσπασε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος η χειμαριώτισσα Ερμιόνη Πρίγκου ήταν μόλις οκτώ χρονών, αλλά αρκετά μεγάλη για να καταλάβει ότι εκατό μέτρα πιο μακριά από το σπίτι της γράφονταν ιστορία.

Ξεκινά κοινή προσπάθεια για περισυλλογή των οστών του ’40.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΗΛΙΑ ΜΑΚΟΥ
• Δάκρυσε μιλώντας στους Βουλιαράτες, κατά την εκδήλωση του ΟΧΙ στο στρατιωτικό Nεκροταφείο, ο Έλληνας πρεσβευτής στα Τίρανα Λεωνίδας Ροκανάς όταν αναφέρθηκε στους άταφους νεκρούς του Έπους του 1940.
Και ανακοίνωσε την έναρξη διακρατικής προσπάθειας, Ελλάδας και Αλβανίας, για να εντοπιστούν, να περισυλλεχθούν και να ενταφιαστούν τα διάσπαρτα στα αλβανικά βουνά οστά των Ελλήνων στρατιωτών, που έχει αναφερθεί ότι σε κάποιες περιπτώσεις τα ξεθάβουν σκύλοι και τα τρώνε...
Αυτό ζήτησε εξάλλου και ο πρώην υπουργός, αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και τώρα Γενικός Γραμματέας  της Επιτροπής Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Γιώργος Σούρλας, που παραβρέθηκε στην τελετή.

Τα εθνικά θέματα απαιτούν ευαισθησία, κ. Ρεπούση...

Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΡ. ΦΟΥΣΑΣ, Δικηγόρος Αθηνών – πρώην Υπουργός 
-
* Η Καθηγήτρια και ιστορικός κ. Μαρία Ρεπούση, μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου «ξαναχτύπησε», με στόχο, αυτή τη φορά, την ηπειρωτική ευαισθησία και την εθνική υπερηφάνεια. Μετά τη μαρτυρική Σμύρνη και τον κατάπτυστο εκεί κατ’ αυτή «συνωστισμό» των Ελλήνων κατά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, τώρα ήλθε η σειρά της απαξίωσης από την ίδια και του θρυλικού «χορού του Ζαλόγγου», του πρωτοφανούς αυτού ελληνικού μεγαλείου, του παγκόσμιου θαυμασμού και του αιώνιου σύμβολου αυτοθυσίας για την ελευθερία και για την άρνηση υποταγής στο ζυγό του Αλή Πασά και των Τουρκαλβανών.

Μ. Ρεπούση: Πολλοί παίζουν με την Ιστορία .... Την απάντησή της δημοσιοποίησε η Μαρία Ρεπούση, βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, σχετικά με άρθρο του Αλέξη Παπαχελά στην «Καθημερινή της Κυριακής», στις 9 Ιουνίου 2013.

Συγκεκριμένα, η κα Ρεπούση αναφέρει: «Η Ιστορία είναι πράγματι πάρα πολύ σοβαρό πράγμα για να παίζει κανείς μαζί της. Το κάνουν όμως δυστυχώς πολλοί. Όχι μόνο παίζουν, στην πραγματικότητα την ακυρώνουν κάνοντας έναν αγώνα δρόμου για να επιδείξουν τον πατριωτισμό τους. Υπάρχουν πάρα πολλά πεδία για να δείξει κανείς πόσο πατριώτης είναι. Προσωπικά πιστεύω ότι η ιστορία δεν είναι το καλύτερο.

Τα σχολικά βιβλία ιστορίας είναι επίσης μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Δεν θα την έλεγα ιερή, αλλά οπωσδήποτε πολύ σοβαρή. Έκπληκτη μένω λοιπόν με όσους ισχυρίζονται ότι είναι ιερή και τη μεταχειρίζονται με ευτέλεια. Όταν γράφουν γι’ αυτήν την υπόθεση χωρίς να μπουν στον κόπο να ρωτήσουν, να μάθουν, να διαβάσουν πως γράφονται τα σχολικά βιβλία και στη χώρα μας πια, πόσος κόπος και χρόνος απαιτείται και πόσοι άνθρωποι εμπλέκονται στη συγγραφή τους.

Ο πατριωτισμός στην πλουτοκώσταινα ....

Του Τακη Θεοδωροπουλου 
Να ξεχάσουμε την Ελλάδα που κάποτε αγαπήσαμε, αυτή τη χώρα που πολλοί από εμάς εξακολουθούμε να αγαπάμε. Τι χειρότερο μπορεί να φέρει αυτή η κρίση από την υποτίμηση του όποιου πατριωτικού αισθήματος μπορεί ο καθένας να κουβαλάει μέσα του; Στον τρόπο που σκέφτεται, στον τρόπο που συμπεριφέρεται, στον τρόπο που αντιδρά.
Παρεξηγημένη λέξη ο πατριωτισμός. Αφού την εξόρισε στην παρανομία ο προοδευτικός λυρισμός της Μεταπολίτευσης, τώρα την καπηλεύονται οι χρυσαυγίτες και οι παραφυάδες τους. Πώς να τολμήσεις να την προφέρεις όταν βλέπεις μπροστά σου τα παιδιά του μπόντι μπίλντινγκ με τα ξυρισμένα κεφάλια και το ροπαλοφόρο λεξιλόγιο; Παρεξηγημένη, και όπως όλα τα παρεξηγημένα του κόσμου τούτου, πολύτιμη. Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, παραθέτω δύο φράσεις από το δοκίμιο του Τζορτζ Οργουελ «Ο λέων και ο μονόκερως»: «Ο πατριωτισμός δεν έχει τίποτε να κάνει με τον συντηρητισμό. Είναι η αφοσίωση σε κάτι που αλλάζει, συγχρόνως όμως το αισθάνεσαι με μυστικιστικό τρόπο να παραμένει το ίδιο».

"Ο Επαίτης Ήρωας" (Για την επέτειο της 25ης Μαρτίου) ....

Για την επέτειο της 25ης Μαρτίου ας θυμόμαστε :

 --

«Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο αποκληθείς Νικηταράς, ήρωας από τους λίγους της Επανάστασης του 1821, πέθανε «στην ψάθα», ως γνωστόν, επαιτών στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή μάλιστα, η οποία χορηγούσε τα «πόστα» στους επαίτες, είχε ορίσει για τον ήρωα-επαίτη μία θέση κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή! Ήταν δε τόση η ένδεια του σχεδόν τυφλού, πλέον, στρατηγού – η Πατρίδα δεν του είχε χορηγήσει σύνταξη – ώστε δεν είχε χρήματα ούτε για να αγοράσει ψωμί για την άρρωστη γυναίκα του – εκείνος μπορούσε να αντέξει περισσότερο την...
πείνα.

Η περιπέτεια του ήρωα έφθασε στ’ αυτιά πρέσβη Μεγάλης Δυνάμεως, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά την κυβέρνησή του. Έτσι, κάποια στιγμή, απεσταλμένος της πρεσβείας βρέθηκε στο «πόστο» όπου επαιτούσε ο οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο, μάζεψε αμέσως το απλωμένο του χέρι: «Τι κάνετε στρατηγέ μου;» ρώτησε ο απεσταλμένος. «Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα!» απάντησε περήφανα ο ήρωας. «Μα, εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στο δρόμο;» επέμενε ο ξένος, που είχε εντολή «να μάθει τι γίνεται». «Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μία ιδέα πως περνάει ο κόσμος», αντέτεινε ο περήφανος Νικηταράς.

Είδε κι απόειδε ο ξένος και γύρισε να φύγει, χαιρετώντας ευγενικά. Φεύγοντας, όμως, άφησε να του πέσει ένα πουγγί με χρυσές λίρες, ώστε να μην προσβάλει τον πένητα στρατηγό. Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγγί, το ψηλάφησε και φώναξε στον ξένο. «Σου έπεσε το πουγγί σου. Πάρε το, μην το ‘βρει κανείς και το χάσεις!»

http://anaplastiki.blogspot.com/

 http://ellanodikis.blogspot.com

http://ellanodikis.com 

------

Το 1‰ της τιμιότητας και τους ήθους του να είχαν κάποιοι σήμερα…

Αυστραλία : Η «Ένωση» δίχασε την ομογένεια (Ο ζημιογόνος διαμελισμός μας σε «αυτόνομες» ομάδες)....

Του ΚΩΣΤΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ(neoskosmos)

-

Στην έκδοση του Σαββάτου (3/3/12) έγραψα, ότι «Το μεγάλο κενό παροικιακής ηγεσίας εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις μας και στην αποτελεσματική προώθηση των ενδιαφερόντων μας». Μας οδηγεί σε παρακμή.

Στο εν λόγω δημοσίευμα παρέθεσα παραδείγματα υποτονικής αντίδρασής μας ή αδιαφορίας, λόγω έλλειψης στιβαρής παροικιακής ηγεσίας, σε ομογενειακά και εθνικά θέματα.
Εκτίμησα, ότι «τεκμηριωμένα, ο διαμελισμός μας σε «αυτόνομες» ομάδες λειτουργεί ανασταλτικά, ακόμη και σε τομείς που, παραδοσιακά, λειτουργούσαμε ως σύνολο» και κατέληξα με την επισήμανση: «Είναι καιρός να πάψουμε να βαυκαλιζόμαστε και να πιστεύουμε τους επιτήδειους κόλακες. Είναι καιρός να μιμηθούμε τους ολιγογράμματους, ανειδίκευτους, αλλά δημιουργικούς Έλληνες «πρωτομετανάστες». Αν δεν τους μιμηθούμε η παρακμή θα σβήσει τα ίχνη μας».

Καθώς το σχόλιό μου έβλεπε το φως της δημοσιότητας, στον παροικιακό χώρο κορυφωνόταν μία έντονη αντιπαράθεση ομογενειακών φορέων, που βεβαίωνε, δυστυχώς, την ορθότητα της άποψής μου για τις τραγικές συνέπειες της έλλειψης παροικιακής ηγεσίας.

Βεβαίωνε, πέραν πάσης αμφιβολίας, το ζημιογόνο διαμελισμό μας σε «αυτόνομες» ομάδες, που δρουν εξ ονόματος της ομογένειας, πλην ερήμην της ομογένειας, που στρέφει φορείς εναντίον αλλήλων και μας γελοιοποιεί στην ευρύτερη κοινωνία.
 Καθώς, λοιπόν, κυκλοφορούσε ο «Νέος Κόσμος» κορυφωνόταν η αντιπαράθεση του νεοσύστατου Ελληνικού Πολιτιστικού Συμβουλίου (Hellenic Culture Council) με ιστορικούς και νεόκοπους φορείς της ομογένειας. Αιτία της αντιπαράθεσης; Η «προκλητική», «αψυχολόγητη» «βεβιασμένη» «παράτολμη» ή κατ’ άλλους «θαρραλέα» απόφαση του άγνωστου, στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων της Μελβούρνης, Ελληνικού Πολιτιστικού Συμβουλίου, να προσκαλέσει σε «πρωτοποριακή» πολυπολιτισμική εκδήλωση Έλληνες, Ελληνοκυπρίους, Τούρκους και Λιβανέζους.

Για όσους δεν γνωρίζουν, η πολιτειακή κυβέρνηση διέθεσε στο Ελληνικό Πολιτιστικό Συμβούλιο ένα κονδύλι για να οργανώσει μία «ενωτική» πολυπολιτισμική εκδήλωση την ημέρα του ετήσιου καρναβαλιού (Moomba) στην κεντρική πλατεία της Μελβούρνης, Federation Square, με συμμετοχή διαφόρων μεταναστευτικών κοινοτήτων. Eεπίσημα στόματα με πληροφόρησαν, ότι η εκδήλωση της περασμένης Κυριακής ήταν η πρώτη μίας σειράς πολυπολιτισμικών εκδηλώσεων, υπό την αιγίδα της πολιτειακής κυβέρνησης, στο πλαίσιο ενός φιλόδοξου προγράμματος «γνωριμίας και προσέγγισης» των μεταναστευτικών κοινοτήτων της Πολιτείας.

Η πρόσκληση στην εκδήλωση των Τούρκων Αλεβιτών – της μεγαλύτερης θρησκευτικής μειονότητας της Τουρκίας που «συγγενεύει» με τους Έλληνες (Ν.Κ. 17/03/12) – προκάλεσε την αντίδραση του Μακεδονικού Συμβουλίου Αυστραλίας, της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και της Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα (ΣΕΚΑ) και της Παμμακεδονικής Ένωσης Μελβούρνης και Βικτωρίας, με αποτέλεσμα την αποχή τους από την εκδήλωση.

Το Μακεδονικό Συμβούλιο Αυστραλίας (Australian Macedonian Council), αυτόνομος νεολαιίστικος φορέας που συνεργάζεται με την Παμμακεδονική στην αντιμετώπιση της ανθελληνικής προπαγάνδας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, έσυρε το χορό των αντιδράσεων.

Με ανακοίνωσή του, το AMAC γνωστοποιούσε στους φίλους του, ότι δεν θα λάβει μέρος στο Φεστιβάλ «Ένωση» «...it will not be attending the 'Enosis' Festival», παρότρυνε άλλα μέλη της παροικίας να αγνοήσουν την εκδήλωση «...other members of the Greek community of Melbourne to avoid the event» διότι η ιδέα ενός ελληνο–τουρκικού φεστιβάλ μπορεί να χρησιμοποιεί από κάποιους γα την προώθηση και νομιμοποίηση του ψευδοκράτους που εγκαθίδρυσε ο τουρκικός στρατός στη Βόρεια Κύπρο «the idea of a tax-payer funded joint Greek-Turkish festival which may be used by certain elements to promote and legitimise the pseudo-state established by the Turkish army in the northern part of Cyprus».

Το Μακεδονικό Συμβούλιο Αυστραλίας διασαφήνιζε, τέλος, ότι υιοθέτησε αυτή τη στάση κατόπιν συνεννόησης με κυπριακούς οργανισμούς της Μελβούρνης «AMAC has taken this stance after consultation with Cypriot organisations in Melbourne».

 Αποχή από το Φεστιβάλ «Ένωση» δήλωνε και η Παμμακεδονική Ένωση Μελβούρνης και Βικτωρίας, με σχετική ανακοίνωση, διαμαρτυρόμενη για «αυθαίρετες» αποφάσεις και ανακοινώσεις του προεδρείου του Πολιτιστικού Συμβουλίου.

 «Η Παμμακεδονική Ένωση Μελβούρνης και Βικτωρίας δηλώνει, ότι το χορευτικό της συγκρότημα δεν θα λάβει επ' ουδενί λόγω μέρος στις φεστιβαλικές εκδηλώσεις με τίτλο Enosi United Cultural Council, που οργανώνει η επονομαζόμενη οργάνωση Hellenic Cultural Council.
Ως γνωστόν, ερήμην της Παμμακεδονικής, διαφημίστηκε στον ομογενειακό Τύπο και ελληνόγλωσσο ραδιόφωνο ότι το Χορευτικό της Παμμακεδονικής θα εμφανιστεί στο Federation Square, την Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012.

Το περιεχόμενο της ανακοίνωσης αυτής που φέρει την Παμμακεδονική ως συνεργαζόμενο φορέα, είναι ανυπόστατο και ανακριβές.
Η Παμμακεδονική σέβεται τις συλλογικές προσπάθειες που αποβλέπουν στην προώθηση και προβολή του ελληνικού πολιτισμού, αλλά αρνείται κατηγορηματικά να συναινέσει σε πράξεις πραξικοπηματικές, σπασμωδικές, που προσβάλλουν τη συνεκτικότητα του Ελληνισμού και δεν περνούν μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, που σέβονται τους θεσμούς και τα όργανά του» ανέφερε η ανακοίνωση της Παμμακεδονικής («Ν.Κ.», 15/3/12).

Η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας «γονάτισε στις πιέσεις άλλων» και έμεινε αμέτοχη στο Φεστιβάλ «Ένωση», που «έγινε και χρηματοδοτήθηκε υπό την αιγίδα της πολιτειακής κυβέρνησης της Βικτωρίας, με πολλούς χορηγούς και υποστηρίχθηκε από όλους τους ελληνικής καταγωγής υπουργούς και βουλευτές» σύμφωνα με επιστολή του προέδρου του Ελληνικού Πολιτιστικού Συμβουλίου, κ. Παύλου Μαυρουδή («Ν.Κ.», 19/03/12).

 Δεν παρευρέθηκα στο Πολυπολτισμικό Φεστιβάλ «Ένωση», εξ αιτίας σοβαρής υποχρέωσης. Άκουσα, όμως, ότι «τράβηξε κόσμο» – αποδείχτηκε έξυπνη, η ένταξη του Φεστιβάλ στις εκδηλώσεις της Moomba – και “άφησε καλές εντυπώσεις». Αν αληθεύουν όσα άκουσα, συγχαρητήρια στους οργανωτές.
Άκουσα, επίσης, ότι οι «προκλητικές πρωτοβουλίες» της ηγεσίας του Πολιτιστικού Συμβουλίου «προκάλεσαν» και μεγάλο αριθμό ομογενών, που πιστεύουν, μεν, στον πολυπολιτισμό, αλλά διαφωνούν κάθετα με την αυθαίρετη αναγωγή του – από οποιονδήποτε – σε «μέσο συμφιλίωσης» εθνοτικών ομάδων με πρόσφατες ή χρονίζουσες διαφορές, πριν διευθετηθούν αυτές οι διαφορές.

Ο πολυπολιτισμός είναι πολιτική αμοιβαίας ανοχής, η οποία επιτυγχάνεται με την επικοινωνία και την αλληλεπίδραση διαφορετικών πολιτισμών μεταξύ τους. Όμως, ο πολυπολιτισμός δεν είναι «σβηστήρα» που σβήνει ιστορικές διαφορές και πάθη, δεν είναι πασπαρτού. 

Ο πολυπολιτισμός δεν λειτουργεί κανονιστικά στις σχέσεις ανθρώπινων ομάδων, που δεν έχουν μπορέσει να κάνουν τις αναγκαίες υπερβάσεις και να φθάσουν στο στάδιο του «Transculturation», στο στάδιο της πολιτισμικής συναλλαγής με άλλους, που έγραφε ο Κουβανός ανθρωπολόγος, Fernando Ortiz, στη δεκαετία του ’40.
Η ιστορία και οι βιωματικές εμπειρίες κάθε ανθρώπου, κάθε κοινωνικής ομάδας, κάθε φυλής καθορίζουν τις πολιτισμικές συναλλαγές με αλλόφυλους. Η ανάγκη ειρηνικής συμβίωσης διαφορετικών πολιτισμικά κοινοτήτων στον ίδιο χώρο – μακριά από τους τόπους καταγωγής τους – δεν απαλείφει, μήτε αμβλύνει τις γενεσιουργές αιτίες της έχθρας ή της αντιπάθειας που νοιώθουν κάποιες εθνοτικές ομάδες εναντίον άλλων. Λανθασμένα, ίσως, αλλά αυτή είναι η ανθρώπινη φύση.

Προφανώς, η Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας απείχε από την εκδήλωση, διότι πιστεύει ότι η πολιτισμική συνεργασία με τουρκικούς φορείς είναι αδύνατη, όσο παραμένουν νωπές οι πληγές της εισβολής του «Αττίλα στην Κύπρο και η Τουρκία παραμένει το ανυπέρβλητο εμπόδιο στη μακρόχρονη προσπάθεια εξεύρεσης δίκαιης και βιώσιμης λύσης του κυπριακού προβλήματος. Κατανοητή η άρνηση των Κυπρίων να εμφανιστούν στην ίδια εκδήλωση με αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της φυλής, που μακέλεψε τους ιδίους ή τους προγόνους τους το 1974. Το γεγονός, ότι βρισκόμαστε σε ουδέτερη χώρα, την πολυπολιτισμική Αυστραλία, δεν αμβλύνει τον πόνο όσων έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα κατά την εισβολή, μήτε την οδύνη του ξεριζωμού που προκάλεσε η εισβολή. Δεν είναι πασπαρτού ο πολυπολιτισμός, επαναλαμβάνω.
Υπάρχει, φυσικά, η αντίθετη άποψη, που υποστηρίζει, ότι η διαιώνιση της έχθρας μεταξύ λαών και κοινωνικών ομάδων δηλητηριάζει τις σχέσεις τους, αναστέλλει την πρόοδό τους, τα καθιστά θύματα εκμετάλλευσης από ηγεσίες και οργανωμένα συμφέροντα που επενδύουν στην έχθρα των λαών.

Όμως, Για τον Κύπριο-θύμα της εισβολής οι Αλεβίτες Τούρκοι – αν και θύματα του βάρβαρου καθεστώτος της χώρας τους – δεν παύουν να είναι Τούρκοι. Είναι, κατά συνέπεια, αδιανόητη η πολιτισμική συναλλαγή τους με Τούρκους, όσο αδιανόητη είναι η πολιτισμική συναλλαγή των Ελλήνων της Μακεδονίας και του ευρύτερου Ελληνισμού με πολίτες της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας που σφετερίζονται τη γη, την ιστορία και τα σύμβολα της Μακεδονίας, ή τvν Εβραίων με τους Παλαιστινίους.
Να επιστρέψω, όμως, στο ζημιογόνο κενό παροικιακής ηγεσίας.

Αν υπήρχε στιβαρή παροικιακή ηγεσία, που οφείλει να έχει η μητρόπολη του Ελληνισμού της Αυστραλίας, η ελληνική παροικία που σέβονται και υπολογίζουν οι πολιτικοί της χώρας – κοινοπολιτειακοί και πολιτειακοί – θα είχαν αποφευχθεί οι τελευταίες παρεξηγήσεις, αλλά και όσες άλλες δημιούργησε στο παρελθόν η τάση κάποιων, που ενώ «αυτονομούνται» χρησιμοποιούν το όνομα της παροικίας – ερήμην της παροικίας – για την επιτυχία δικών τους στόχων ή ευρύτερα ωφέλιμους στόχους.
 Θα περιποιούσε ιδιαίτερη τιμή στον Ελληνισμό της Μελβούρνης η ανάληψη από αντιπροσωπευτικό φορέα της ομογένειας της ευθύνης οργάνωσης των «ενωτικών» πολυπολιτισμικών Φεστιβάλ, που προσπαθεί να θεσπίσει η κυβέρνηση Μπέιλιου για την εδραίωση της κοινωνικής αρμονίας μέσω του πολιτισμού. Δεν υπάρχει, δυστυχώς, ο αντιπροσωπευτικός φορέας, να αναλάβει τέτοια ευθύνη.

Το πολιτισμικό τσαλαβούτημα του Ελληνικού Πολιτιστικού Συμβουλίου στην πρεμιέρα του, δημιουργεί την εντύπωση απροσανατόλιστου φορέα, χωρίς τις γνώσεις και τις δεξιότητες που απαιτεί το τολμηρό εγχείρημά του. Εξ ου και η παρερμηνεία του ιδρυτικού σκοπού του από την ομογένεια. 

Στην παρερμηνεία του σκοπού του συνέβαλε και η ονομασία του, «Ελληνικό Πολιτισμικό Συμβούλιο», που δημιούργησε στην ομογένεια την εντύπωση, ότι ιδρυτικός σκοπός του είναι η προβολή του ελληνικού πολιτισμού στη Βικτωρία, εξ ου και η αντίδραση φορέων και ανώνυμων μελών της ομογένειας στην «πολιτισμική συνεργασία» με τους «Αλεβίτες» Τούρκους.

 Οι προκλήσεις του μέλλοντος επιβάλλουν την αναδιοργάνωσή μας, ως παροικία, για τη διατήρηση των κεκτημένων, για την ανάδειξη των νέων ηγετών που θα χαρτογραφήσουν το μέλλον της ομογένειας και θα ενισχύσουν τη διαπραγματευτική μας δύναμη με την πολιτική εξουσία. Ο διαμελισμός μας σε «αυτόνομες» ομάδες οδηγεί, επιμένω, στην παρακμή.

 http://neoskosmos.com

-------

 ΣΧΕΤΙΚΑ :

1. Αυστραλία : Η ομογένεια ζητά εξηγήσεις από την Γκίλαρντ για τους καταγόμενους από την ΠΓΔΜ (FYROM)

1. Δ. Μηνάς (πρόεδρος της Παμμακεδονικής Ένωσης Μελβούρνης και Βικτωρίας) : Μας προκαλούν οι πολιτικοί στο «Μακεδονικό»

-----

• Το αυστραλιανό Υπουργείο Εξωτερικών διαψεύδει κατηγορηματικά τα περί δήθεν αλλαγής πολιτικής της κυβέρνησης Γκίλαρντ στο «Μακεδονικό»

• Όπως αναφέρει το πρακτορείο ειδήσεων «ΜΙΑ», η κυβέρνηση της Αυστραλίας αποφάσισε να αποκαλεί πλέον την σκοπιανή κοινότητα της χώρας ως «μακεδονική», από «σλαβομακεδονική»

• Μακεδόνες” και όχι “Σλαβομακεδόνες” αναγνωρίζει πλέον η Αυστραλία (entopios)
• Μακεδόνες και όχι Σλαβομακεδόνες αναγνωρίζει πλέον η Αυστραλία (protothema gr)

Ζητούνται εθνικοί ευεργέτες και κυβερνήσεις να τους εμπνεύσουν ....

Γράφει ο Ανδρέας Μητσόπουλος *

----

Ποιος δεν αναπολεί αλήθεια με νοσταλγία, παρατηρώντας τα εκατοντάδες  μέγαρα,  τα  κοινωφελή  και ευαγή  ιδρύματα  που  άφησαν  πίσω  τους,  τους  μεγάλους ευεργέτες μιας άλλης εποχής. Και ποιος  δεν  θα ευχόταν να παρουσιάζονταν στο προσκήνιο νέοι επιχειρηματίες, λιγότερο  στυγνοί από τους σημερινούς, οι οποίοι, διαθέτοντας έστω και ψήγματα ανθρωπιάς και πατριωτισμού θα τους εμιμούντο;

Ποιος  μπορεί  να  λησμονήσει  το  θεάρεστο  έργο και την  κληρονομιά του Ζάππα, των Ζωσιμάδων, του Τοσίτσα, του Ριζάρη, του Βαρβάκη,  του  Αρσάκη,  του  Μαρασλή, του Σίνα, του Συγγρού, του Μπενάκη, του Ωνάση, του Αγγελόπουλου, όλων αυτών των οικονομικών  κολοσσών,  που  κατόρθωσαν  να  συνδυάσουν  την επιτυχία, με την προσφορά στον ελληνικό λαό. 

Σήμερα, το φιλότιμο και η κοινωνική αλληλεγγύη των παλαιών, αντικαταστάθηκαν  από  τη  διαπλοκή,  τις μίζες, τις αρπαχτές και τις κουμπαριές,  ανάμεσα  στην  πολιτική  εξουσία  και τους μεγάλους οικονομικούς παράγοντες και τα στημένα ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Βρισκόμαστε στην εποχή που οι εργοδότες, εκμεταλλευόμενοι τις εξαρτημένες από αυτούς εκάστοτε κυβερνήσεις, σχεδιάζουν ανενόχλητοι, μια ανασφάλιστη εργασία για τους νέους.

Κι  όμως  αν  ήθελαν, θα μπορούσαν να ξελασπώσουν την Ελλάδα και  τη  θνησιγενή οικονομία της, μέσα σ’ αυτήν την πρωτόγνωρη δίνη της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε. Αν έμοιαζαν στους παλαιούς ευεργέτες η  Ελλάς  σήμερα,  θα  είχε μηδενικό εξωτερικό χρέος και η ιδιωτική πρωτοβουλία  δεν  θα  φάνταζε  ως «μπαμπούλας» στα μάτια του φτωχού και  ανυπεράσπιστου  Έλληνα  μεροκαματιάρη.

Αυτοί όμως εφευρίσκουν τρόπους, νόμιμους ή μη, για να καταβάλουν στο κράτος μικρότερο φόρο ευρισκόμενοι στο απυρόβλητο, με συνέπεια να επωμίζονται το βάρος όσοι βιώνουν την οικονομική καχεξία, εφαρμόζουν ανηλεώς αθέμιτο ανταγωνισμό και διαλύουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα αυτές, ή να βάζουν λουκέτο ή να εγκαθίστανται στο εξωτερικό, ενώ ταυτόχρονα προτιμούν για εργαζόμενούς τους, τους συνήθως ανασφάλιστους αλλοδαπούς, οδηγώντας τα ελληνόπουλα κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Για αυτή την αρνητική μετάλλαξη των σύγχρονων επιχειρηματιών δεν ευθύνονται μόνο τα νέα δεδομένα της εποχής αλλά και οι ανύπαρκτες κυβερνήσεις, από το 1981 και μετά, ιδίως αυτές του ΠΑΣΟΚ, που δεν  έδωσαν  βαρύτητα στη  σφυρηλάτηση  αρχών και αξιών,  ικανών  να  αποτρέψουν  τέτοιου  είδους φαινόμενα, αλλά απεναντίας, τα  εξέθρεψαν, με το αζημίωτο ασφαλώς. Είναι λοιπόν επιτακτική, η αλλαγή τρόπου σκέψης και νοοτροπίας του σάπιου αυτού συστήματος και η αντικατάσταση του σημερινού πάμφτωχου αξιακού συστήματος με ένα νέο, που θα επαναφέρει ένα πλέγμα ηθικών αρχών και  αξιών  που  θα καταστήσουν το Έθνος μεγάλο και το Λαό περήφανο. Ένα νέο σύστημα που θα σφυροκοπά ανελέητα όσους θέλουν να πλουτίζουν με μεθόδους των λαμογιών, ένα σύστημα όμως που θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για προσφορά στο κράτος και τον πολίτη από την πλευρά των «εχόντων». Κι αν όλα αυτά ακούγονται κάπως ρομαντικά, ήλθε η ώρα να γίνουν πράξη από την κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές, που σίγουρα πλησιάζουν και δεν θα είναι άλλη από αυτήν της Ν.Δ. και του Αντώνη Σαμαρά.

Οι  παλαιοί  ευεργέτες κέρδισαν, πέρα από την ηθική ικανοποίηση της προσφοράς στην πατρίδα και υστεροφημία. Πνευματικά και πολιτιστικά  κέντρα,  μεγάλες  οδοί και λεωφόροι, φέρουν το όνομά τους. Αντίθετα, όσοι εντάσσονται στην κατηγορία των σημερινών αδηφάγων επιχειρηματιών θα καταγραφούν στις μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας, ως συμπαραστάτες εκείνων των εντεταλμένων πολιτικών που εξάλειψαν την μεσαία και μικρομεσαία οικονομική τάξη, βυσσοδόμησαν ενάντια στον κοινωνικό ιστό του τόπου μας και αποδόμησαν τους ακρογωνιαίους λίθους του ελληνικού οικοδομήματος.

 *δικηγόρος

 ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ