Τίποτε το δυτικό δεν μπορεί να εκφράσει την ελληνική λύπη ...

Εάν (ένθετο του 24grammata.com)

Απόστολος Θηβαίος

Ο ελληνισμός δεν αφορά το «τώρα», το «τότε», περιόδους συγκεκριμένες, οριοθετημένες αυστηρά. Πρόκειται για ένα εύρος, το οποίο «αγκαλιάζει» μία μεγάλη ακτίνα ετών και ιστορικών περιόδων. Ετούτο ακριβώς το διάστημα συνιστά τις βασικές επιρροές που δέχθηκε, μετάλλαξε και τελικά αφομοίωσε η ελληνική ψυχή, ίσαμε την εποχή αυτή. Το γεγονός πως η επικαιρότητα φαντάζει ως παράγοντας κλονισμού όλων αυτών των θετικών, των πλούσιων επιδράσεων ή το γεγονός πως δεν υπάρχει πια η πιθανότητα μια επιρροής αντίστοιχης, αφού και η δυτική σκέψη παγιώθηκε και ανακουφίστηκε στον αξιωματικό της χαρακτήρα, δεν θα πρέπει να μας προβληματίζει.

Επιστροφή στον Όμηρο ...

Δημήτρης Ζιαμπάρας Αντίφωνο

Μιλάμε συνεχώς πολλές δεκαετίες για αλλαγή. Μια συλλογικότητα για να μπορέσει να αλλάξει επιτυχημένα πρέπει να αλλάξει τις τρεις κύριες συνιστώσες που την καθορίζουν: την Ιστορία, τον Μύθο και τον Λόγο.

 Πυρήνας της Ιστορίας είναι το βασικό εθνικό αφήγημα με το οποίο γαλουχούνται οι νέες γενιές, πυρήνας του Μύθου είναι το κυρίαρχο συλλογικό όραμα και Λόγος είναι το βασικό κριτήριο κοινωνικής ιεράρχησης. 

Στην σύγχρονη ελλαδική κοινωνία βασική εθνική αφήγηση υπήρξε η Αθηναϊκή δημοκρατία της εποχής του Περικλή, συλλογικό όραμα το δυτικού τύπου Έθνος-Κράτος και όλα αυτά σε ένα πλήρη ανορθολογισμό με έλλειψη κοινωνικής ιεραρχίας.