Περί επαναστατικής ορμής και «αγώνων».

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ 
  Στην ελλαδική κοινωνία σήμερα κάθε ίχνος επαναστατικής ορμής μοιάζει οριστικά χαμένο – η εικόνα που κυριαρχεί είναι μιας πεθαμένης κοινωνίας. Eπαναστατική ορμή δεν σημαίνει την ιδιοτέλεια συμφερόντων που περιφρονούν έμπρακτα την έννομη τάξη, το κράτος δικαίου. Tέτοια έμπρακτη περιφρόνηση υπάρχει και πλεονάζει αναιδέστατα στην ελλαδική κοινωνία σήμερα, αλλά δεν έχει τίποτα να κάνει με την επαναστατική ορμή. Eπαναστατική ορμή είναι η ζωτική δυναμική της τόλμης για συνεπή άρνηση του παλιού και φθαρμένου – με στόχο το γόνιμο καινούργιο, τη δημιουργική πρόκληση, την ποιότητα. Eπαναστατική ορμή είναι η αφοβία για το ρίσκο, η πίστη στις δύσκολες συλλογικές στοχεύσεις. Eίναι η χαρά της απελευθέρωσης από το αλυσοδέσιμο στους εκβιασμούς φτηνιάρικων «νταβατζήδων», απάτριδων και χυδαίων. Eίναι η απολάκτιση, μετά βδελυγμίας, όσων καπηλεύονται ιδιοτελέστατα τα πολιτικά υπουργήματα.

Πατριδεγωφάγος, ο καρκίνος των εθνών…

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ 

Για περισσότερο από τρεις δεκαετίες, η μελέτη της κοινωνικής οντολογίας και του ελληνικού προβλήματος εν γένει παραπέμπει σε ελαχίστους στοχαστές, μεταξύ των οποίων ο Θεόδωρος Ζιάκας. Πρόκειται για το μελετητή που ανέπτυξε, μέσω της βιβλιογραφικής του προσφοράς, τη γενική θεωρία για το έθνος ως πολιτισμικό υποκείμενο, την ειδική θεωρία για το ελληνικό έθνος καθώς επίσης και την κοινωνική οντολογία της ετερότητας.

Με το τελευταίο του βιβλίο, «Πατριδεγωφάγος. Η Νόσος της Πόλεως», (Εκδόσεις Αρμός, 2012) καταπιάνεται με την ασθένεια που προσβάλλει το έθνος και η οποία το απειλεί με αφανισμό, όπως άλλωστε την είχε διαπιστώσει και σε προηγούμενα βιβλία του. Πρόκειται για μία πραγματεία περί του μηδενισμού και του σοφιστικού πνεύματος τα οποία αποσαθρώνουν τα ανθρωπολογικά θεμέλια του έθνους.

Άλλο αγώνας κι άλλο πληροφόρηση

Ν. Λυγερός (OPUS)  
-  
Τώρα πια η πληροφόρηση έχει γίνει ένας βασικός στόχος λες και είναι μια διαδικασία αυτοτελής. Έτσι έχουμε πολλά άτομα που μεταφέρουν πληροφορίες για να παράγουν πληροφόρηση χωρίς όμως να τους απασχολεί πραγματικά το γεγονός ότι είναι ανίκανα να εντοπίσουν την παραπληροφόρηση. Το πρόβλημα όμως είναι ότι έχουμε απλώς μια επιτάχυνση της πληροφορίας χωρίς όμως να υπάρχει αξιολόγηση της αντικειμενικής της αξίας. Βέβαια δεν ασχολούμαστε καθόλου με αυτά που παράγουν συνειδητά παραπληροφόρηση για λόγους οικονομικούς θεωρούμε μόνο τα άτομα που δεν τα ξέρουν και απλώς μεταφέρουν δεδομένα πιστεύοντας ότι έχουν κάποια σημασία.

 Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται κατανοητό ότι θα επηρεάσουν τα κοινωνικά δίκτυα που δεν έχουν εγκυκλοπαιδικές γνώσεις και θα βρεθούμε τελικώς με λανθασμένα δεδομένα που υπερισχύουν σε επίπεδο αυτόματης αναζήτησης στο διαδίκτυο. Αυτό το γεγονός παράγει πολλές αρνητικές επιπτώσεις στη λεγόμενη κουλτούρα, αλλά δεν αλλάζει ουσιαστικά τον πολιτισμό και οι στοχευμένες διαδικασίες ξέρουν ότι πρέπει να αποφύγουν αυτές τη δικτύωση για να βρουν αξιόπιστες πηγές για την έρευνά τους.