Ένα πιάνο έχει 88 κόπανους

Ν. Λυγερός (OPUS)
Ένα πιάνο έχει 88 κόπανους και μ’ αυτούς είναι ικανό να δημιουργήσει μουσική που αποτελεί μια προσφορά για τη μνήμη μας και γενικότερα για την ανθρωπότητα, όταν ο συνθέτης είναι μια
ιδιοφυΐα. 

 

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό. 

Γιατί η κοινωνία χρειάζεται τόσους πολλούς κόπανους, ενώ 88 αρκούν για να παράγουν έργο;

 Είναι θέμα βούλησης ή βουλιμίας; 

Είναι απαραίτητοι στο κοινωνικό έργο; Είναι θέμα πολιτικής απόφασης; 

Γιατί να χρειαζόμαστε άτομα που δεν ξέρουν τι είναι μόδα ή ψυχολογικές ασθένειες; 

Γιατί να ακούμε αυτήν την κακοφωνία που ονομάζεται άποψη από τους άσχετους;Γιατί να υποστούμε αυτήν την έλλειψη νοημοσύνης λόγω ελευθερίαςτης έκφρασης, ενώ είμαστε εκτός πιανιστικού επιπέδου; 

 

Κάθε διευθυντής ορχήστρας ξέρει να διαχειρίζεται αυτά τα προβλήματα, διότι διαβάζει την παρτιτούρα και δεν υπάρχει λόγος να ακούει επιπλέον θόρυβο.

 

 Γιατί λοιπόν πρέπει να υποστούμε αυτόν το θόρυβο λόγω της θέσης του και λόγω της έντασής του; Και η σιωπή έχει τα πλεονεκτήματά της.

 

 Επιπλέον γιατί να πάει άχρηστο το μάθημα του Ludwig Wittgenstein; Ειδικά όταν έλεγε ότι όταν δεν γνωρίζεις το θέμα πρέπει να το βουλώνεις. Είχε ζήσει σ’ ένα σπίτι, όπου το πιάνο δεν ήταν μόνο του αλλά με άλλα έξι. Άρα ήξερε με μεγάλη ακρίβεια τα όρια του κόπανου.
OPUS
----------

• Τσόκαρα και καριόλες

   

Aίτημα ιστορικής ευθανασίας

Tου Χρῆστου Γιανναρᾶ

O «Συνήγορος του πολίτη» είναι θεσμός πολύτιμος. Φυσικά, για χώρες όπου το κράτος είναι αντίπαλος του πολίτη. Kαι γίνεται αντίπαλος του πολίτη το κράτος, όταν αυτονομείται από την κοινωνία που για τις ανάγκες της συγκροτήθηκε. Oταν από υπηρέτης του πολίτη το κράτος γίνεται αφέντης και δυνάστης. Tότε ο κοινωνικός λειτουργός μετασχηματίζεται σε κρατικό (δημόσιο) υπάλληλο, παύει να λειτουργεί για χάρη της κοινωνίας. Tο κράτος εμφανίζεται σαν αυταξία και αυτοσκοπός, ενώ στην πραγματικότητα συνιστά θεσμό ασφάλισης, διά βίου, της δημοσιοϋπαλληλίας: Tων προνομιούχων που εξασφάλισαν μια «θέση» στο «δημόσιο» – σίτιση ισόβια από το κοινωνικό χρήμα.

Σε ένα κράτος υγιές ...

Τα έθνη απαθανατίζονται από τους ίδιους τους πολίτες τους

Σε ένα υγιές κράτος, οι άνθρωποι δένονται μεταξύ τους όχι με επιβολή δύναμης και αστυνόμευση, αλλά με αόρατα νήματα αγάπης και συμπάθειας.
Σήμερα όλοι οι δεσμοί σταδιακά εξαφανίζονται. Πρωτίστως εξαφανίζεται η αγάπη και ο σεβασμός προς την κυβέρνηση, ύστερα προς την Πατρίδα, ύστερα προς τους συμπολίτες, και στο τέλος εξαφανίζονται και οι δεσμοί που έχουν τα μέλη μιας οικογένειας.
Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση και ο λαός, σταδιακά γίνονται αντιμέτωποι και αναπόφευκτα έρχονται σε σύγκρουση. Χρόνο με το χρόνο, ο κρατικός μηχανισμός καταρρέει. Επινοούνται πολλοί νόμοι. Αλλά ούτε οι νέοι, ούτε οι παλαιοί νόμοι δεν εφαρμόζονται: τα όργανα του...κράτους απλώς «πουλάνε» τους νόμους για να εξυπηρετούν διάφορα συμφέροντα.
Το αίσθημα του πατριωτισμού σταδιακά σβήνει. Μετά η Πατρίδα πωλείται λιανικώς, αλλά και χονδρικώς, αρκεί μόνο να υπάρχουν αγοραστές. Οι προδότες φέρνουν τους εχθρούς για να τους παραδώσουν την Πατρίδα.
Η αγάπη και η συμπάθεια μεταξύ συμπολιτών αντικαθίσταται από το μίσος. Πολλοί εγκαταλείπουν την πατρίδα όπου και όπως μπορούν, οι απομείναντες πολεμούν μεταξύ τους.