Όταν το πολίτευμα ασθενεί…

Γράφει ο ΧΑΡΗΣ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ,
πρ. Δημοτικός Σύμβουλος Ιωαννίνων

- Η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται κατά τρόπο δραματικό από ανθρωπιστική κρίση που μας παραπέμπει στη δεκαετία του ’40, τότε που ο πόλεμος και κυρίως η εμφύλια διαμάχη προκάλεσαν την ολοκληρωτική καταστροφή των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δομών. Και πρόκειται πράγματι για επανάληψη της ιστορίας με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και σε διαφορετικό εθνικό περιβάλλον. Αυτή την εξέλιξη δεν περιμέναμε ούτε προβλέψαμε και γι’ αυτό παραδοθήκαμε αμαχητί χωρίς τη δύναμη, τουλάχιστον ως τώρα, να αντισταθούμε και να παλαίψουμε. Δεν ακούαμε τους «χτύπους των χτιστάδων», όπως και ο Καβάφης μας γράφει χρόνια πριν. Και τώρα οι πάντες θεωρούμε τους πολιτικούς υπεύθυνους και αρκούμαστε να τους αναθεματίζουμε, να τους κατηγορούμε και να τους απαξιώνουμε.

Μπακογιάννη: Πληρώνουμε την απληστία μας

Με διάθεση αυτοκριτικής λέγοντας ότι η ευημερία «μας έκανε άπληστους και πληρώνουμε τα λάθη μας» εμφανίστηκε η βουλευτής της ΝΔ Ντόρα Μπακογιάννη σε εκδήλωση της Παγκρήτιας Ένωσης Μελβούρνης και της Κρητικής Αδελφότητας Μελβούρνης.

Απληστία, κρίση και σύγκρουση γενεών ...

Το ότι υποθηκεύαμε το μέλλον των νέων γενεών ένας κόσμος το είχε αντιληφθεί αρκετά πριν από την κρίση, και όσοι έκαναν ότι δεν άκουγαν, το αντιλήφθηκαν με βίαιο τρόπο -και το πλήρωσαν, αλλά όχι μόνον αυτοί- όταν ξέσπασε η κρίση. Άλλωστε, και όσοι άκουγαν, δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα. Οι κυρίαρχες αντιλήψεις τούς έβαζαν στο περιθώριο. Γενικά, ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας λειτουργούσαν με βάση το τι ακουγόταν ευχάριστα, αδιάφορα αν ήταν και ψεύτικο, αρκεί να ησύχαζε την ψυχή - για να παραφράσω Σαββόπουλο και Bob Dylan.

Τα «γκόλντεν μπόις» των τραπεζών και τα δανεικά κι αγύριστα

Αντιστάσεις   με τον Σάββα Ιακωβίδη
Η απληστία είναι προπατορικό αμάρτημα. Ιλιγγιά ο νους του ανθρώπου απ’ όσα κατατέθηκαν ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών για τους ολόχρυσους μισθούς ηγετικών στελεχών των δύο μεγάλων τραπεζών της Κύπρου. Βέβαια, πρέπει να επισημανθεί ότι αυτοί οι μισθοί ίσχυαν και πριν από το 2009 και πριν από την ένταξή μας στην ΕΕ. Τότε είχαν δημοσιοποιηθεί σε λίρες. Και ο πρώην υπουργός Οικονομικών είχε καυχηθεί ότι αυτός και άλλα στελέχη της Κύπρου ακουμπούσαν το ένα εκατομμύριο, σε καλούς καιρούς. Φρίττει κάθε πολίτης ενώπιον των αριθμών που ξανα-διαβάζει στις εφημερίδες:
Ο ένας αμειβόταν με 980.000 ευρώ το 2009, με 898.000 το 2010 και με 706.000 το 2011. Ο άλλος πήρε αύξηση, σε πλήρη εξέλιξη της κρίσης: 334.000 ευρώ το 2010 αλλά 504.000 ευρώ το 2011. Ο τρίτος αμειβόταν με 563.000 το 2009, με 517.000 το 2010 και με 407.000 το 2011. Ψίχουλα, δηλαδή, για τους φτωχούς τραπεζίτες.